Mijn zoon is een doe-het-zelver. Dat is een puber die graag zijn eigen grenzen bepaalt, alles zelf wil uitzoeken en eerst een keer of tien met z’n kop tegen de muur moet lopen voor hij iets leert. Je hebt ze ook van het type ‘luisteraar’: die gaan ook hun eigen gang, maar zijn nog wel bereid zich door hun ouders te laten adviseren. Vooral in vakantieperioden is de doe-het-zelver heel actief.
Twee weken geleden ging ik naar Fris. Vast oefenen voor het echte uitgaan. Geen drugs, geen alcohol en –sinds 1 juni- geen sigaretten; gewoon Fris.
Om half tien ’s avonds staan we met ons groepje voor de ingang van de Panama. De rij verdwijnt bijna om de hoek van de straat. ‘Weten jullie zeker dat we hier goed staan?’ vraagt het meest verlegen meisje van het stel. ‘Ja. Dat dáár is de rij voor de V.I.P.’s,’ zegt het meisje dat mij heeft uitgenodigd om mee te gaan. Vervolgens is het weer tien minuten stil. Dan vraagt de studiebol van het groepje: ‘Hebben jullie allemaal je kaartje bij je?’ Niemand geeft antwoord. Alle zes staan we ineengekrompen te klappertanden in onze panty’s, op onze pumps. Om ons heen zijn alle andere groepjes bedrijvig bezig elkaar te irriteren en ik maak me zo klein mogelijk – als de dood dat we lastiggevallen zullen worden.
Om te wennen, komen de twee broertjes eten. De oudste is 11, de jongste is 8. Ze arriveren om half drie donderdagmiddag en mijn vrouw is nog op haar werk. Ik heb de opdracht gekregen boodschappen met ze te gaan doen. Zo kunnen we erachter komen wat ze lekker vinden en vooral wat ze niet lusten.
Op de vrijdag voor Vaderdag was er bij de vakgroep pedagogiek van de Universiteit van Amsterdam een ‘Vadertop’. Wie verwacht had dat hier op een evenwichtige, misschien wel inspirerende manier over vaderschap werd gepraat, kwam bedrogen uit. Frustratie en woede voerden de boventoon. Het programma werd overheerst door dwaze vaders die hun frustraties de vrije loop lieten. Gesteund door kritiekloze wetenschappers, van wie je als gewone bezoeker ging denken: ‘Zeker ook net een moeilijke scheiding achter de rug.’
Mijn zoon heeft toetsweek. Ik ben bloednerveus. Ik ja, niet hij. Ik ben nog van de generatie die denkt dat je hard moet werken voor een proefwerk. Hij is een modern calculerend middelbaar scholiertje dat zich minimaal inspant om een minimaal cijfer te halen. Nerds halen tienen. Coole gasten halen zessen. Of liever: een 5,5. Want dat is afgerond ook een 6. Wie is hier nou slim?
Mijn vader was de afwezige autoriteit. Als mijn moeder het echt niet meer wist, was haar grootste dreigement: ‘Nu stoppen, anders vertel ik het vanavond aan je vader.’
Hij zat dan ook met z’n handen in het haar toen mijn moeder overleed en hij in het weekend voor zijn zonen van 8 en 11 moest zorgen. Ik heb twaalf keer Jungle Book gezien en op zondagmiddag reden we als uitje met de Peugot 404 de Van Brienenoordbrug op en neer. Op zaterdag was het patat en zondag Chinees. Of andersom.