‘Hoe was het?’ vroeg ik toen hij op zijn eerste schooldag om één minuut over drie naar buiten kwam lopen met juffrouw Janneke en de rest van groep 3 en 4.

‘Goed,’ zei onze 8-jarige pleegzoon.

‘Ja, en…’ zei ik.

‘Frans, mag ik fietsen?’ antwoordde hij vragend.

‘Nee. Wat heb je gedaan op school?’ vroeg ik.

‘Wat gaan we nu doen?’ vroeg hij terug.

En zo ging het nog een tijdje door. Ik stelde vragen over school, hij gaf geen antwoorden, maar stelde vragen terug over heel andere dingen.

De zenuwen gierden door de keel van mijn vrouw en mij. Hoe zou hij het doen op de Oscar Carré School? Alweer een nieuwe school. Voor zover wij konden nagaan de tweede of derde, en heel misschien wel de vierde basisschool in zijn jonge leven. Hoeveel veranderingen kun je blijven doorvoeren in het leven van een kind zonder dat hij totaal de kluts kwijt raakt?

Maar met zijn zenuwen, in tegenstelling tot die van ons, viel het reuze mee. Hij sliep goed, zijn ochtendhumeur bleef binnen de perken. De enige aanwijzing dat het hem iets deed was de opmerking, twee dagen voor de grote dag, dat hij eigenlijk toch liever naar die school ging waar hij ooit had gezeten.

Juffrouw Janneke leek me een goede lerares. Veertig plus, aardig, streng en rechtvaardig. Ik was blij dat ze me bij het ophalen niet onmiddellijk apart nam om te zeggen dat Koekie er een zooitje van had gemaakt. Dat gesprek hebben we de hele eerste week niet gehad. En ’s ochtends als ik hem de klas binnenbracht, was hij beleefd, een tikje verlegen en lief. Zowel juffrouw Janneke als juffrouw Willemien, die de donderdag en de vrijdag doet, keken met genegenheid naar hem. Zijn klasgenootjes hadden ook zichtbaar geen hekel aan hem.

Het was eigenlijk een rustige, aangename week zonder incidenten.

En wonder boven wonder vertelde hij zelfs een keer iets over zijn schooldag. Hij had avi 3 gelezen, terwijl hij vorig jaar avi 4 las. Teruggezet. Hij had iets bozigs in zijn stem toen hij het zei, terwijl hij aan het spelen was. ‘Lijkt me helemaal terecht,’ zei ik. ‘Jij hebt zo’n hekel aan lezen dat je daar ook helemaal niet je best voor doet.’ Hij ging verder met spelen.

Op zaterdagochtend hadden we een goed gesprek, van bijna anderhalve minuut, met hem over die eerste schoolweek. ‘Hoe vond je het?’ vroegen we.

‘Leuk,’ zei hij, wat voor hem een stapje hoger is dan ‘goed’.

‘Heb je veel geleerd?’ vroeg mijn vrouw.

‘Ik kan nog niet veel onthouden,’ zei hij.

We hadden papieren onder ogen gekregen met schrijfsels van hem. Zijn handschrift was leesbaar, vele malen netter dan het was. Hij had een papier met sommen, goed opgelost. Ach, en dat hij ook in de klas soms wat te hyper en beweeglijk was, het zij zo. Mijn vrouw en ik waren buitengewoon tevreden over die eerste schoolweek.

‘Het zou wel eens goed kunnen komen met hem hè?’ zei ik.

‘Dat zou best wel eens kunnen,’ zei ze met een stem waar alle vertrouwen uit sprak.

Frans Lomans

Lomans (54, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (50, artdirector van J/M en moeder van de 24-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.