Onlangs togen we met zijn drieën naar de Bijlmer: onze 8-jarige pleegzoon, mijn vrouw en ik. We hadden een dubbele afspraak. Allereerst zouden we bij het stadsdeelkantoor zijn moeder ontmoeten. Met haar gingen we een nieuw paspoort voor Koekie aanvragen zodat hij in de herfstvakantie met mijn vrouw naar Antwerpen kon en we met z’n allen volgend jaar op vakantie kunnen in Austin, Texas. Daarna hadden we een evaluatie op het kantoor van de pleegzorgorganisatie aan wie we Koekie te danken hebben.
okt
27
Vorige week al stonden de altijd op sensatie beluste meiden uit de vierde bij de conciërge. ‘Mogen we hem zien?’ Maar de Colombiaan kwam pas maandag. Hij is een uitwisselings-Colombiaan en heet Juan. Hij is hier ‘via een project’, woont bij een pleeggezin dat hem leert fietsen, spreekt geen Nederlands en ook geen Engels. Dat is alles wat ik over Juan weet. Nou ja, en dat hij vanmiddag bij me in de klas zal zitten.
Vanaf nu bemoei ik me er echt niet meer mee!’ Ik nam het me heilig voor aan het begin van dit schooljaar. Mijn oudste zoon doet eindexamen havo. Als hotelmanager (van niets minder dan het equivalent van de Hiltonketen, is zijn plan) kan hij later toch ook niet alle rekeningen door zijn moeder laten controleren? Moet-ie dit jaar ook maar zelf al zijn boekverslagen, werkstukken en proefbrieven maken.
Dirk Scheringa is kampioen juichen. In april bij het kampioenschap van AZ was hij ruim voor het elftal op het bordes. Gehuld in een AZ-shirt met een grote nummer 1 op de rug, de armen triomfantelijk in de lucht, liet mensenmens Dirk zich helemaal gaan. Het West-Friese volk onder hem kon er geen genoeg van krijgen.
‘Het is moeilijk om iets over je kind te horen dat je liever niet wilt horen. Om te horen dat een ander jouw kind terechtwijst. Juist als je zelf pedagogisch goed onderlegd bent.’ Dit schrijft Marianne in haar reactie op mijn blog, ‘lieve juf van Sam’, waarin ik me verontwaardigd uitlaat over de manier waarop mijn zoon op school wordt aangepakt.
â€Lisanne, kun jij een antwoord geven op de eerste vraag?†Ik heb haar naam, één van de 180 die ik deze weken uit mijn hoofd moet leren, voorgelezen van een lijstje. Pas als Lisanne uit haar schrift iets over sterke werkwoorden begint voor te lezen, kijk ik naar haar. Ze heeft rode randjes om haar neusvleugels. “Dankjewel Lisanne. Ben je verkouden?†Ze knikt. De volgende beurt is voor het stuiterende jongetje voor mijn neus.
Als ik onze 8-jarige pleegzoon woensdag om zes uur ophaal van de naschoolse opvang loop ik juffrouw Paulina tegen het lijf. ‘Hij heeft gewonnen en we zijn heel trots op hem,’ zegt ze.
Er zit een aandachttrekster in onze klas. Je kent het wel: zo iemand met problemen. Anne heeft een permanent schorre stem, een eeuwig geblesseerde voet, gescheiden ouders, te veel jongens die iets met haar willen en een broertje met adhd.
Vaders willen maar één ding: dat hun zoon zoveel mogelijk op hen lijkt, dat-ie van dezelfde dingen houdt, dat ze twee handen op een buik zijn.
‘Hoezo?’