Maandag is de dag dat ik onze 8-jarige pleegzoon van school haal. Ondertussen is de maandag ook vrienden- en vriendinnendag geworden. Op de stoep voor de school zegt hij dat Sita met ons meegaat. Ik geef haar vader een hand en we spreken af dat ze om half zes wordt opgehaald. Onderweg naar huis stoppen we bij café Wildschut. Koekie drinkt chocomel en Sita drinkt cola. ‘Ik mag geen cola light, wel gewone cola,’ zegt ze. Klinkt me niet erg aannemelijk, maar ik ben goedgelovig.
Monthly Archives: november 2009
Crisis
Wietse brengt zijn gezicht dichter naar het plattegrondje dat ik hem voorhoud als hij het lokaal binnenkomt. ‘Je nieuwe plek.’ Hij kan het niet lezen, want zijn haar hangt voor zijn gezicht. Hij steekt zijn neus tussen het haar door, tilt uiteindelijk een haarlok op en vindt zijn naam op de plattegrond. ‘Ja, jezus kut,’ zegt hij.
Hyves, HFVJ!
Tienminutengesprek
Hoe is het gesteld met de communicatie tussen school en ouders? Volgens Frans Lomans, schrijver van de pleegouderblog op J/M, goed. We lezen hoe juf Janneke en juf Willemien van de Oscar Carréschool een uur en vijftien minuten de tijd nemen om Frans en zijn vrouw bij te praten over het welbevinden van hun pleegzoon Koekie. Terecht dat ze de school na zo’n gesprek met een tevreden gevoel verlaten en dat de eetlust van Koekie die avond weer terug is. Helaas weet ik uit ervaring dat voor de meeste ouders minder tijd wordt uitgetrokken.
Hij wil geen pleegzoon meer genoemd worden
God? Wie is God?
Wat gebeurt er als je je kinderen opvoedt zonder geloof? Niets, dacht ik tot voor kort. Maar ik begin er nu toch aan te twijfelen. Zelf heb ik een katholieke opvoeding gehad; een wens die – toen ik 10 jaar oud was – vanuit mijzelf kwam, en waar mijn ouders direct gehoor aan gaven. Inmiddels ga ik niet meer naar de kerk, lees ik geen bijbel, bid ik niet meer, en geloof ik eigenlijk ook niet meer in God.
Stichting wAarde
Wij gaan het milieu redden. Wij, vertegenwoordigers van stichting wAarde nemen een gek filmpje op voor onze site, om mensen bewuster te maken van hun daden.
Emma is verkleed als Pocahontas en schrijdt door de Kalverstraat. Ze draagt een simpel kleed, net als de echte indianen. Verder heeft ze niet erg veel aan. In het filmpje vervul ik de rol van onnadenkende sloerie die zomaar haar afval op de grond gooit. Emma dringt echter tot me door met haar prachtige stem en haar blote voeten; voortaan zal ik wat beter nadenken voordat ik ooit nog één snipper op de grond gooi.
Het gesprek op school
De dag dat mijn vrouw en ik ’s middags een afspraak hadden op school met juffrouw Janneke en juffrouw Willemien, had onze 8-jarige pleegzoon buikpijn. Het ontbijt ging er met de grootst mogelijke moeite en kokhalzend in. Op weg naar school was hij extreem stil. Hadden we hem niet moeten vertellen dat we waren uitgenodigd om over hem te komen praten? Nou ja, het had geen zin om onszelf die vraag nu nog te stellen. We hadden het hem gezegd, zoals we hem alles zeggen.
Druk
Melle komt zeggen dat hij niet meer naast Remco wil zitten. Remco zit op zijn gebruikelijke plek, rechts vooraan. Hij doet alsof hij niet ziet dat Melle zich bij mijn bureau over hem staat te beklagen. Een beetje onderuitgezakt zit hij op zijn stoel. Zijn hoofd bungelt tussen zijn schouders, met zijn kin op zijn borst en zijn blik op het tafelblad gericht.
De borsten van mijn dochter
Als ze de badkamer uitkomt, een strak T-shirt aan heeft of in bikini het zwembad in plonst; elke keer kijk ik argwanend naar de borststreek van mijn 11-jarige dochter. Ik speur naar ontluikende borstgroei en kan tot nu toe opgelucht ademhalen: gelukkig, nog niets te zien!

