De relatie tussen mijn 25-jarige stiefdochter Rosa en onze 8-jarige pleegzoon Koekie, is meer dan goed. En overtreft al mijn verwachtingen. Terwijl ze toch geen stem had in onze beslissing pleegouders te worden en ze de komst van Koekie vast en zeker als een bedreiging moet hebben gezien. Ze zou qua aandacht niet meer de nummer 1 in haar moeders leven zijn. Als ik terugkijk, dan zie ik nog wel een blik van ongeloof op haar gezicht toen we het haar meedeelden.
Eindelijk is het dan definitief over. Al een paar weken draaiden we een beetje om elkaar heen, terwijl we krampachtig niks tegen elkaar zeiden en elkaar niet recht aankeken. Nu heeft hij dan eindelijk de stap gezet; me aangesproken en vervolgens weggestuurd met de woorden: ‘Ik geef de mensen gelijk die me vragen: “Wat voor relatie hebben jullie eigenlijk?â€. Tja, denk ik dan; een relatie, maar verder weet ik ook niet. Dus zullen we het maar op uit houden?’ ‘Okee,’ antwoordde ik en liep weg.
Maandagmiddag. Na drie en een halve dag vastgezeten te hebben wegens inbraak wordt zoon voorgeleid voor de rechter-commissaris. Als we ons bij de rechtbank melden wijst de bode naar een tafel in de wachtruimte. Daar zitten een advocaat, een mevrouw van de Raad voor de Kinderbescherming en een mevrouw van de Jeugdzorg. Wij kennen deze mensen niet, maar ze zijn allemaal gesommeerd om naar de zitting te komen en hun zegje te doen over hoe het verder moet met zoon.
Hoe het mogelijk was, weet ik achteraf niet, maar er was een school waar mijn collega en ik wél terecht konden tijdens de feestdagen. De afspraak was al in juni met ons gemaakt, en wel door de directeur. In juni waren we nog blij dat we toch wat vulling hadden voor de feestdagen. Maar vijf maanden later begonnen we te twijfelen of we niet toch beter hadden kunnen wachten tot de tweede week van januari. In plaats van het afgesproken tijdstip om te starten, 15.45 uur, was het team pas om 16.05 uur compleet en pas om 16.10 uur klaar om te beginnen.
Als Laurens lacht, dan is het omdat mijn krijtje breekt. Of omdat ik naast mijn stoel ga zitten of spetter bij het praten. Verder lacht Laurens alleen met zijn vriend Hardwin, en soms naar de twee mooie meisjes voor hem. Schrijven doet hij nooit. Praten, tegen Hardwin, des te meer. Op zachte en diep brommende toon zodat ik niets versta van wat hij zegt. En nu staat hij onvoldoende. ‘Ik weet het niet meer,’ zegt zijn moeder aan de telefoon. Ik wel, denk ik.
Na ruim drie maanden verkering trouwden mijn vrouw en ik op 30 april 2001 in Las Vegas. Het was mijn vrouws tweede huwelijk, voor mij was het de eerste keer. In eerdere relaties had ik nooit iemand bezwangerd. Dat was geen bewuste keuze; ik had het best gevonden als het wel gebeurd was. Maar schijnbaar was ik niet erg vruchtbaar. En, moest ik terugkijkend concluderen, ik wilde ook weer niet zó graag kinderen dat ik voor diepgaand sperma- en ander onderzoek naar de dokter ging. Het was goed zo, ik zou kinderloos mijn leven doorbrengen.
Zaterdagochtend, kwart over vijf. Telefoon. ‘Politiebureau, bent u de moeder van…? Wij hebben uw minderjarige zoon vannacht opgepakt, hij is betrokken bij een inbraak. Belt u na negenen maar terug, dan kunnen wij u meer vertellen.’ Verbijsterd liggen wij in bed. Slapen lukt niet meer.
Het is niet makkelijk om met je vriendje op één school te zitten. Mensen kijken je zo na. Meerdere malen per dag word ik aangesproken door totaal onbekenden met zinnen als: ‘Waar is je lover?’ ‘Gaat het nog goed tussen jullie?’ ‘Waarom ga je niet gezellig bij hem zitten; zo meteen gaat hij nog vreemd!’ Heerlijk, al die aandacht!
Rond Sinterklaas zijn onderwijsadviseurs op geen enkele school meer welkom. ‘Lijkt me niet handig’ is het antwoord dat we standaard krijgen als we een afspraak proberen te maken voor leerlingonderzoek, voortgangsgesprekken met directeuren, taaltrainingen voor voorschoolleidsters of klassenbezoeken in het kader van ‘de leerrijke omgeving’. ‘Echt niet, het heeft geen enkele zin’ is de boodschap als je hamert op het belang van je komst of blijft aandringen met de vraag ‘weten jullie het zeker – ook niet een kort bezoekje?’ ‘Nee!!!’ Continue reading
Mijn kinderen zijn grenzeloze zelfingenomen egoïsten. Zij zijn alleen maar bezig met zichzelf. Ze kicken op geld, spullen en status en staan zichzelf voortdurend in de spiegel te bewonderen. Iets doen voor een ander? Alleen als het heel leuk is, anders gaan ze daar hun kostbare tijd niet aan spenderen. Liever zitten ze te msn’en, sms’en, pingen, twitteren of krabbelen.