Het geluid dat ik mis op de gangen van het Montessori Lyceum is: gelach. Je hoort tieners zo bar weinig oprecht lachen. Allicht worden er wel mensen uitgelachen, maar dat klinkt toch anders. Die manier van lachen is langzaam en doordacht, totaal niet spontaan. Ik zou graag wat meer gegiechel en geproest horen in een klaslokaal. Helaas stop je blijkbaar rond je 12e jaar met lachen en begin je pas weer op je 19e.
Zoon wil in februari aan het hbo gaan studeren: accountancy. Dat lijkt ons een goed idee. Al was het maar omdat hij dan van de straat is en een vol programma heeft. Met de sportschool en zijn avondbaan als pizzakoerier blijft er dan weinig tijd over om ´s nachts rond te hangen en te veel te drinken en te blowen.
In Amsterdam kijkt niemand er raar van op wanneer je als moeder werkt, of als je kinderen naar de opvang gaan. Maar hier, in het dorp waar ik sinds een half jaar woon, snappen ze dat niet.
Vrijdagavond liepen we om tien over half elf de Amsterdamse Stadsschouwburg uit. Mijn schoonmoeder, mijn vrouw, onze 8-jarige pleegzoon en ik. We hadden, inclusief pauze, ruim drie uur genoten van het spektakel Snorro – De gemaskerde held. Ik had me behalve met Snorro ook geamuseerd met Koekie die in opperste fascinatie had gekeken. Wat een geweldig kind, dacht ik.
Bestaan er speciale puberklokken? Klokken die ongeveer een half uur voor het moment waarop ze iets moeten gaan doen – wat dan ook – beginnen met in masseren? Die op motiverende doch uiterst vriendelijke toon het kind in kwestie verzoeken zich klaar te gaan maken.
‘Ik doe ook een stuk,’ brult Mart ineens dwars door mijn verhaal over leesstrategieën. ‘Ik speel namelijk klassiek piano. Ha! Had je niet gedacht, hè?’ Nee, dat had ik niet gedacht. Ik geloof het trouwens ook niet, zeg dat Mart zijn kop moet houden en geef hem even later, als dat niet lukt, een grote stapel strafwerk. Irritant pruttelt hij na, in de opening van de deur: ‘Maar ik moet nog oefenen voor vanavond.’
Bron: Flickr
Sinds de rechtszaak is de reclassering in ons leven. Volgens een uitspraak van de rechter moet Zoon de aanwijzingen van de reclassering opvolgen. Maandag hebben we een lunchafspraak met Anna, zijn persoonlijke reclasseerder. Een intelligente, jonge vrouw die verbazend goed met Zoon én ons overweg kan. Zoon, die normaal niet wil praten, verrast ons alle drie door het voortouw te nemen. Hij heeft vragen voor Anna.
Aan lezen heeft onze 8-jarige pleegzoon nog steeds een gruwelijke hekel. Boeken vindt hij ‘stom’. Desondanks was enige tijd het striptijdschrift De Dikke Willem een van zijn meest waardevolle bezittingen. Koekie had er een speciale verstopplaats voor gecreëerd. Het duurde even voor we erachter waren dat dit alles te maken had met de tekeningen van vrouwen met grote borsten.
Aan lezen heeft onze 8-jarige pleegzoon nog steeds een gruwelijke hekel. Boeken vindt hij ‘stom’. Desondanks was enige tijd het striptijdschrift De Dikke Willem een van zijn meest waardevolle bezittingen. Koekie had er een speciale verstopplaats voor gecreëerd. Het duurde even voor we erachter waren dat dit alles te maken had met de tekeningen van vrouwen met grote borsten.
De kou zet mensen niet aan tot schrijven. Helaas. Liever zit men onder een warme deken voor de televisie of het haardvuur, of speelt men een spelletje Triviant. Wat een teleurstelling. Hoopvol en een beetje stiekem breng ik iedere dag een vluchtig bezoekje aan de website van J/M. Gewoon, om te lezen of er nog leuke nieuwtjes zijn, en natuurlijk om te kijken of er iemand gereageerd heeft op mijn blog. Of desnoods op een andere blog, als er maar gereageerd wordt. Want dan wordt het leuk. Ik voel me dan net een verliefde puber die ‘s middags na schooltijd zachtjes naar de brievenbus sluipt, schichtig om zich heen kijkend. In een snelle beweging wordt de klep geopend. Eén blik in de donkere ruimte is voldoende om vast te stellen dat er… geen post is. Niets. Een lege brievenbus.