Eén voor één wens ik de kinderen van 3A een fijne vakantie en ‘veel plezier beneden’. Ze hebben keurig hun kerstdiner van appeltaart en loempia’s opgegeten (en, oké, af en toe iets uit het raam gegooid) en gaan nu dansen in de aula. Ze hebben hun mooiste kerstkleren aangetrokken. Onder Ashley’s strakke zilveren jurk tekenen zich onbarmhartig de groeven van een te strakke onderbroek af. Nina trekt nog snel een plakbandje van een kerstslinger, bevestigt daarmee het losgesprongen schouderbandje aan haar jurk en loopt dan met een grote glimlach de deur uit.

Michiel, in zijn gebruikelijke zwarte T-shirt, haalt zijn schouders op: ‘Ik had geen tijd meer om een pak te kopen, hoor.’ Thierry ziet eruit alsof hij zo uit een Amerikaanse kerstfilm weggelopen is, in een duur glimmend colbertje met een zijden stropdas. ‘Heeft m’n moeder uitgezocht,’ licht hij met zijn grachtengordelaccentje toe, en hij dendert daarna de gang op.

Ik veeg de laatste plassen cola van het linoleum en zucht. Mijn kerstvakantie kan beginnen. Ik strompel de trap af en dring me vriendelijk glimlachend door de uitgelaten stuiterende smokings en glitterjurken richting de personeelskamer om mijn jas te halen.

Joris, van wie ik sinds kort weet dat hij autistisch is, zit op een bankje langs de kant. Goed, een minuutje tijd heb ik nog, besluit ik, en ik ga naast hem zitten. ‘Heb je het naar je zin?’ vraag ik een beetje bezorgd. ‘Ja, joh,’ toetert hij uitgelaten in mijn oor, ‘het is hartstikke gezellig. Kom je ook dansen?’ Dat was niet de bedoeling. ‘Nee, dat durf ik niet,’ klets ik me eruit. ‘Ah.’ Joris kijkt me medelijdend aan. ‘Maar wij hebben een heel leuk groepje hoor, en we kunnen allemaal niet dansen. Kom maar!’ ‘Nee, sorry,’ mompel ik. Ik sta op en wens Joris een leuke vakantie. Snel loop ik naar mijn jas.

Met mijn jas aan en muts op moet ik weer door de feestende kinderen. Amy Winehouse, herken ik, en ik zie dat mijn leerlingen dat blijkbaar net zo leuk vinden als ik. Vertederd kijk ik nog eens over mijn schouder en ik duw de voordeur open, als ik iets voel. Achter me staat Joris, die mijn hand vastpakt. ‘Kom op, joh, je moet niet verlegen zijn!’ Met winterjas en al sleept hij me terug de aula in, de dansvloer over, naar een hoekje achterin. Daar staan wat tweede klassers in een kringetje te hopsen. Vastbesloten pakt Joris er twee bij de schouder, hij schuift ze wat uit elkaar en duwt mij ertussenin. Negen brede glimlachen stralen me tegemoet.

‘Ze durfde niet,’ schreeuwt Joris over de muziek heen, ‘maar ik heb gezegd dat wij allemaal niet kunnen dansen.’ Negen hoofden knikken begrijpend. Het lijkt me niet het moment om een nieuwe smoes te verzinnen. Ik trek mijn jas uit, die door iemand over een stoel gelegd wordt en dans met ze mee. Amy Winehouse, Lady GaGa en dan ook nog Mariah Carey. ‘Nou moet ik echt gaan hoor,’ schreeuw ik. ‘Ja,’ brult Joris terug, ‘fijne vakantie! En zie je wel dat het niet eng was?’