Het geluid dat ik mis op de gangen van het Montessori Lyceum is: gelach. Je hoort tieners zo bar weinig oprecht lachen. Allicht worden er wel mensen uitgelachen, maar dat klinkt toch anders. Die manier van lachen is langzaam en doordacht, totaal niet spontaan. Ik zou graag wat meer gegiechel en geproest horen in een klaslokaal. Helaas stop je blijkbaar rond je 12e jaar met lachen en begin je pas weer op je 19e.
Het probleem is echter vooral dat er zo weinig goede grappen gemaakt worden. Het is niet de beste kant van pubers: het bedenken van leuke, doordáchte grapjes waar je je leeftijdsgenoten plat mee kunt krijgen. Als je kinderen van die leeftijd aan het lachen wil maken, kun je het beste op een oncharmante manier van de trap vallen. Dan hoor je nog wel eens lage, langgerekte ‘hahhhahhhaaaah’-klanken die voor lachen zouden kunnen doorgaan.
Ikzelf vorm echter de uitzondering op deze regel: ik hou van lachen. Het is gezond, je verbrandt er bijna net zoveel calorieën mee als met traplopen en het lucht op. Het is voor mij, als puber, dus echter moeilijk om momenten te vinden waarop het gepast is om te lachen. Leeftijdsgenoten vinden het uncool om te lachen. Ik kan me daarin vinden, omdat je – als je lacht – meer weg hebt van een aap dan van een ontspannen, populaire scholier. Toegegeven: ik ken kinderen – en dan vooral jongens – die ik inderdaad zou aanraden zo min mogelijk te lachen, enkel en alleen omdat hun gelach meer klinkt als een ezel die aangerand wordt.
Maar ik vind dat een lief, bescheiden tienermeisje af en toe best het recht heeft om te schateren. Dat geluid maakt mij alleen maar vrolijk. Daarom probeer ik het ook zoveel mogelijk te produceren. Soms geeft dit echter tamelijk vreemde situaties, omdat vaak niemand snapt waarom ik nou zo hard moet lachen en ik de enige ben die het überhaupt doet.
Vorige week, tijdens Latijn, waren Jasper, Daniel en ik woordjes aan het leren. We probeerden zoveel mogelijk ezelsbruggetjes te bedenken voor moeilijke woorden. Een woordje wat er bij geen van ons in wilde was: conari = proberen. ‘Mijn kanarie probéért de hele tijd te ontsnappen,’ opperde Jasper. Het was even stil.
Toen antwoordde ik: ‘Ik heb mijn kanarie tegen de muur gegooid’ om vervolgens in onbedaarlijk schaterlachen uit te barsten. Jasper en Daniel keken elkaar aan en begonnen aarzelend ook te lachen, terwijl ze toekeken hoe bij mij de tranen over mijn wangen rolden – in de letterlijke zin van het woord. Ik twijfelde of ik er een spiegeltje bij moest pakken om mijn make-up bij te werken, maar besloot het zo te laten en nog even verder te lachen – alsof ik een keus had; ik kon niet meer stoppen.
‘Zijn die woordjes zo grappig?’ vroeg de lerares. ‘Ja,’ bracht ik met moeite uit en ik gierde weer door. ‘Dan mag je ze in je eentje op de gang verder gaan leren, zodat je Jasper en Daniel niet meer van hun werk houdt, Madelief,’ zei ze kalm terwijl ze de deur voor me openhield. Nog nagniffelend liep ik het lokaal uit.
Madelief Wijdeveld (14),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (3), Hannah (5) en Roos (12). Zit in de vierde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.