‘Roos, dit is míjn bh en die vond ik op jouw bed!’ Met deze tekst kom ik de eetkamer binnen. De rest van mijn gezin zit te ontbijten en kijkt verstoord op.

‘Dan zal Emma er wel mee hebben gespeeld,’ probeert mijn vader me te sussen. Emma is mijn zusje van 4 en zij speelt nóóit met mijn spullen, dus antwoord ik sarcastisch: ‘Ja, vast.’

‘Mag ik hem dan even zien?’ sniert Roos.

‘Hij is van mij!’ verzeker ik haar.

‘Wacht even… op míjn bed?..’ er begint Roos iets te dagen. ‘Waarom kom jij in míjn kamer?!’ roept ze uiteindelijk verontwaardigd.

‘Je moet gewoon niet mijn kleren pakken!’ roep ik en ik loop weer weg.

Dat is toch te gek, denk ik bij mezelf. Die bh was ik weken kwijt; heb iedereen in huis, inclusief Roos, meerdere keren gevraagd of ze hem hadden gezien – zij deed elke keer alsof d’r neus bloedde. “Huh? Witte bh met een bloemetje en een strikje aan de voorkant? Nee, die heb ik niet gezien.” Vieze schijnheil. En als het nou nog de eerste keer was…

Zusjes hebben blijkbaar de neiging tot kleptomanie. Ik hoor het van al mijn vriendinnen: ‘Mijn zusje past mijn kleren en draagt ze dus ook. Zonder het te vragen uiteraard.’ ‘Mijn zusje zit altijd te wachten tot de was gedraaid is, zodat ze die vervolgens kan sorteren – in haar eigen voordeel uiteraard.’ ‘Ik heb mijn zusje een string gegeven; sindsdien claimt ze alle strings die er in het hele huis te vinden zijn.’

Dat zijn mijn lotgenoten. Zij kunnen er echter een stuk beter mee omgaan dan ik.

Zo heeft míjn zusje ook de gewoonte om míjn kleren uit mijn kast te pakken. Maar als ze merkt dat zo’n kledingstuk haar ook daadwerkelijk past, eigent ze het zich toe, onder het mom van: ‘Dit past mij, dus het past jou niet meer!’ Dat zij haast langer is dan ik, laat ze op zo’n moment even buiten beschouwing.

Mijn vader reageert altijd uiterst kalm op dit soort incidenten.

‘Pap, ze heeft míjn broek aan!’

‘Hij pást mij, dus hij past jou niet meer!’

‘Pap, mijn broek!’

‘Huh?’

‘Ja, ze heeft MIJN BROEK gewoon gestólen!’

‘Heuh?’

Mijn moeder reageert meestal geïrriteerd naar één van ons toe. Meestal naar Roos, maar soms ook naar mij, omdat ik ‘zit te zeiken’.

Zo was gisteren het grote sokken-drama aan de gang: op miraculeuze wijze zijn in dit huis ineens al mijn sokken verdwenen. Noem het bevooroordeeld, maar ik verdacht gelijk de mevrouw die tóch al altijd mijn kleren pakt. Ik wilde haar er echter niet mee confronteren zonder een ouder in de buurt, aangezien ze nogal fel kan reageren op dit soort beschuldigingen.

Daarom besloot ik het via mama te doen. Die begreep me echter verkeerd toen ik vroeg of zij misschien wist waar ál mijn sokken gebleven waren. Ze barstte meteen uit: ‘Was ik soms niet genoeg?! Ik was altijd al jullie shit en sorteer het daarna ook nog voor jullie en nog steeds krijg ik niks dan ondankbaarheid! “Waar zijn mijn sokken? Waar is mijn zwarte hemdje? Mama, waar is mijn witte jurk met het paarse randje?” Hou toch op!’

Dat was ook de reden dat ik vanmorgen in Roos’ kamer was; ik vermoedde dat zíj weleens de duistere reden kon zijn van het verdwijnen van mijn sokken. Toen zag ik die bh liggen.

Mijn zusje is nu boos op me, omdat ik heb geklikt. Ze maakt elke keer als ik langsloop scheetgeluiden naar me.

Madelief Wijdeveld (15),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (4), Hannah (6) en Roos (13). Zit in de vijfde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.