Lotte,

Graag reageer ik even op je blog. Ik wil het graag even opnemen voor de ouders van Enrico en Jorian. Natuurlijk hadden de ouders meer structuur moeten bieden en meer het goede voorbeeld moeten geven. Natuurlijk hadden zij hun kinderen voldoende fruit, groenten en andere gezonde kost moeten voorschotelen i.p.v patat en pizza.
Maar, laten we eerlijk zijn, welke ouder doet het nu eigenlijk wel goed? Als de statistieken juist zijn faalt in ieder geval 1 op de 7 ouders want 1 op de 7 kinderen in te zwaar. Regels stellen? Bijna alle kinderen kijken teveel t.v of gamen vaker dan gewenst, ouders hebben daar blijkbaar allemaal moeite mee.
En als we een gezonde leefstijl als norm nemen falen we bijna allemaal: 90% van onze kinderen eet te weinig groenten en fruit.
Voor Jorian en Enrico is het probleem levensgroot geworden en dat had het zomaar voor onze kinderen ook kunnen worden (of nog kunnen worden). Er zijn n.l. 40 genetische factoren gevonden die van invloed kunnen zijn op iemands gewicht. Stel, je hebt 10 van deze ‘foute’ factoren dan heb je mooi pech als jouw ouders bij die 90 % zit die het niet zo nauw neemt met een gezonde leefstijl…
Ik hoop voor de jongens en voor hun ouders dat ze serieus worden genomen door het programma, de pers en de buitenwereld en dat overgewicht nu eens niet gezien wordt als een probleem van dikke mensen met te weinig ruggengraat maar als een groot maatschappelijk probleem waarin aanleg, eetcultuur en marketing een minstens net zo grote rol spelen als opvoeding.
Jacqueline Philippo, docent levensbeschouwing.

‘Welke ouder doet het nu eigenlijk wel goed?’ vraagt jacqeline zich af in haar reactie. Nou, ik hoop met mij nog heel veel. Mijn kinderen eten elke dag 2 stuks fruit en krijgen ‘s ochtends en ‘s middags 1 snoepje of koekje. Als ze geen fruit willen, krijgen ze ook geen snoepje/koekje. Dus dat fruit eten ze wel, vinden ze inmiddels ook echt lekker en vragen er vaak zelf om. Ze weten ook dat het gezond is. Verder eten mijn kinderen elke dag groente. Als ze niet genoeg eten ‘s avonds krijgen ze geen toetje, want dan zitten ze blijkbaar al te vol. Verder eten ze op 50% van hun bruine boterhammen hartig beleg. Weer dezelfde regel, wie geen hartig eet, krijgt ook geen zoet. Ik chanteer wat af in m’n opvoeding. Maar de regels zijn duidelijk, waardoor het heel soepel gaat.
Verder sporten ze minstens 2 keer per week. Door ons enthousiasme aangestoken, doen ze dat ook met veel plezier. Op die manier is het echt heel makkelijk om je kinderen gezond en slank te houden hoor. (Met feestjes en in vakanties krijgen ze echt wel eens meer snoep en eten we ook weleens minder fruit en groente, maar de basis in het dagelijks leven is in elk geval goed.)
Als ik m’n kinderen niet zo zou opvoeden, zou ik geen goed gevoel over mezelf (als ouder) hebben.

Ik vind het idee van Diana om op de basisschool voedingsleer te geven heel goed. Er zijn natuurlijk ouders die niet genoeg weten over gezonde voeding om het hun kinderen te kunnen leren, dan leren die kinderen het tenminste op school.

Een korte reaktie op Ellen: goedzo!
Goed voorbeeld doet goed volgen, is het toch?!
Ik vond mijn idee over voedingsleer ook wel goed, maar aangezien er op de basisschool van mijn kind al geen tijd is voor Engels, muziek etc. (groep 7), denk ik dat hier ook geen tijd voor is…
Maar al zouden het maar een paar lesjes zijn!

Van groenten en fruit houdt m’n man niet zo, dus dat komt het huis niet in. En wij halen op zaterdag altijd een grote zak vette friet die we dan met z’n allen achter de tv wegkanen. En een grote fles cola. Ja niet zo gezond natuurlijk, maar wel lekker en gezellig!

Lotte,

Je schrijft: het is de schuld van de ouders. Misschien is het wat netter om het te noemen: het wordt veroorzaakt door de ouders. Want ‘schuld’, dat klinkt naar verwijtbaar gedrag. Alsof alle ‘slechte’ ouders gewoon een knop moeten omzetten, niet zeuren, en doen wat je moet doen als ouder, ‘want dat doe ik als ouder toch ook’.
Maar niet alle mensen zijn zoals wij. Veel ouders hebben niet de kansen als kind gehad die jij en ik gehad hebben. Je kunt wel zeggen, mensen moeten eens wat meer ruggengraat krijgen, maar waar koop je zo’n ding? Het vermogen om nee te zeggen tegen een kind waar je lief voor wilt zijn moet je aangeleerd krijgen. Je moet voldoende zelfvertrouwen hebben, en een enigszins positief zelfbeeld. Een normale intelligentie helpt (en bedenk dat een IQ van 100 het gemiddelde is, en dat dus heel veel Nederlanders veel minder hebben meegekregen).
Het is veel te makkelijk om als succesvolle vrouw een oordeel te hebben over mensen die met veel minder bagage aan het ouderschap beginnen. De ouders hebben zich allemaal voor dit programma opgegeven omdat ze erkennen dat ze er zelf niet uitkomen. Zoveel zelfkennis kom ik bij de meeste van ons ‘succesvolle’ ouders niet tegen, we denken altijd dat ons succes aan onze inzet te danken is, en het falen van een ander aan het gebrek aan inzet bij een ander.
Maar zo simpel is het niet, wij hebben voor een belangrijk deel gewoon heel veel geluk gehad met wat wij zelf hebben meegekregen.

Ik denk dat je je niet goed kan voorstellen hoe hun leven werkelijk is. Daarnaast is dit een tv-programma en denk ik dat je er rekening mee moet houden dat veel dingen aan elkaar geplakt en geknipt worden. Het blijft natuurlijk een programma wat kijkcijfers moet trekken.
Het is zo minderwaardig om alleen maar op die ouders af te geven. Zij zijn in elk geval dapper genoeg om deze stap te maken. Dat zij het misschien in het verleden niet allemaal goed hebben aangepakt, geeft heel Nederland nog niet het recht om ze belachelijk te maken. Zij durven in elk geval hun probleem open neer te leggen. In elk huis gebeuren er wel dingen die niet volgens de norm zijn.
Als ik naar de reacties kijkt, die bijvoorbeeld via Twitter en andere media binnen komen, dan mag je daar ook je vraagtekens qua intelligentie-niveau bij zetten. Waarom kunnen mensen dit niet gewoon bekijken als een programma over een groot groeiend probleem in Nederland en waarderen wat al die gezinnen proberen te doen?

hallo Nicolette,
ik wil heel graag afvallen
ik vindt me zelf heel erg dik ben weeg
67 klio en daarm wil ik 20 klio kwijt hebben
maar ik porbeer niet te veel eten
maar het is wel heel lastig daarom wil ik
snel kilo kwijt hebben
nou dat wou ik alleen maar zeggen

heeft morbide obesitas. Enrico zou dolgraag op de fiets naar school gaan zonder zo hard te zweten dat-ie de rest van de dag met een nat shirt loopt.Jorian, ook 12, heeft ‘gewoon’ obesitas. Hij heeft niet veel vrienden. Zijn lijf lijdt onder zijn gewicht. Als hij een stukje met de hond gaat lopen, is-ie uitgeput. Jorian heeft een missie. Hij is verliefd en wil dus afvallen.Jorian en Enrico zijn twee deelnemers aan ‘Help, ons kind is te dik!’ van RTL4, dat donderdag 6 januari voor het eerst werd uitgezonden. De situatie is voorspelbaar: Kind is te dik. Ouders zijn óf zelf ook veel te dik óf verwennen hun kind gewoon tot het er op een dag dood bij neervalt. Of allebei. Als je het mij vraagt, ligt de schuld bij een te dik kind doorgaans vooral bij de ouders. Nou, dat klopte bij Jorian en Enrico als een bus. En tóch presteerden de deelnemers het om me te verrassen. De onwetendheid van de ouders was schrijnend en deprimerend.Enrico’s moeder, zelf ook te dik: ‘Ik geef hem energiedrankjes. Dat was eigenlijk het enige alternatief: hij dronk eerst graag chocomel, maar dat is zo vet.’ De moeder van Jorian wist niet dat extreem veel vet eten – en dus overgewicht – slecht is voor Jorians cholesterol. ‘We zagen hem gewoon dikker worden. Je zag het ook aan zijn kleren,’ aldus zijn ouders, die hem en zijn kleine zusje dagelijks gehaktballen en hamburgers met klodders mayo uit eigen snackbar voorschotelden.Ik begrijp best dat het lastig is je kind niet te erg te verwennen. Ik snap dat het ruggengraat vergt ze te geven wat goed voor ze is. En ze aan het bewegen te krijgen als ze dat niet zelf doen.Dat goed opvoeden vrij onmogelijk wordt als je niet eens weet wat goed voor je kind is, wordt in dit programma pijnlijk duidelijk. Wat ik echt niet snap, is dat die ouders wél dapper genoeg zijn om die kinderen in al hun kwetsbaarheid, in hun onderbroek, aan heel Nederland te laten zien. Is dat nou echt het beste voor het kind? Of stiekem gewoon de gemakkelijkste weg voor de ouders? Het maakt me sceptisch over wat er gebeurt als dit programma eindigt. Zou je iets structureels kunnen veranderen aan ouders die – ze gaven het gelukkig zelf toe, dus ik zeg ze heel zachtjes na – twaalf jaar gefaald hebben?Lotte Stegeman