Een column schrijven

Voor Nederlands kregen we vorige week de opdracht om een column te schrijven. Eindelijk iets waar ik wat mee kon: columns hebben niet dezelfde naziregels als een wiskundige formule en laten dus ruimte voor creativiteit.

Hoe langer ik erover nadacht, hoe heerlijker ik deze schrijfopdracht begon te vinden; het onderwerp was naar vrije keus, er waren praktisch geen richtlijnen en de leraar zou de columns beoordelen op originaliteit, spelling en stijl.

Niet iedereen was even blij als ik; het lesuur dat we hadden om te schrijven, ijsbeerde de helft van mijn klasgenoten door het lokaal – verstoken van inspiratie. Anderen zaten juist als wilden te typen, terwijl ze woest met elkaar overlegden of de opbouw van hun zinnen en de keus van hun woorden correct was. Ik heb nog nooit zo vaak de vraag ‘kan dit?’ gehoord. De leraar liep rond om te helpen, mocht dat nodig zijn.

Een van de uitbundigste meisjes uit onze klas zat met een knalrood hoofd achter haar scherm. ‘Een column schrijven is vet moeilijk!’ riep ze door de klas. ‘Ik kom maar niet verder.’ Zodra ze de docent in het oog kreeg, schoot ze hem aan en vroeg – op haar scherm wijzend: ‘Meester, meester, is dit een goede zin?’

Het was het laatste lesuur en leerlingen die hun column af hadden mochten naar huis. Velen maakten van deze gelegenheid gebruik en zorgden dat ze binnen een halfuur klaar waren.

Ik had moeite met het bedenken van een onderwerp. Het moest iets zijn dat interessant en humoristisch was, maar toch ook niet te persoonlijk; het was en bleef toch mijn leraar, die hem zou lezen. Verder moest het een enigszins actueel onderwerp zijn, maar toch ook niet té specifiek. Heel lastig.

Vandaag hebben we de columns nabesproken. ‘Ik wil sowieso even zeggen dat jullie het allemaal heel goed hebben gedaan, het waren allemaal duidelijke columns die ik voor m’n neus kreeg,’ begon Bart. ‘En dat voor een Natuur en Techniek-klas, heel knap! Er waren er natuurlijk een paar die wat meer uitblonken dan de rest. Dit waren vooral columns die gingen over iets dat actueel – maar toch ook in zekere zin van alle tijden – was. Er zaten er zelfs een paar bij, waarvan ik dacht: heeft iemand uit míjn klas dit geschreven? Iemand van hoogstens 17?’

Jason, die zich met zo min mogelijk moeite van deze opdracht af had weten te maken, was met zijn vingers in z’n oren gaan zitten, omdat hij vond dat de leraar zat te slijmen bij degenen die wel hun best hadden gedaan op hun column. Een beetje zoals ik me elke wiskundeles voel als Gerard weer ’s mensen op zit te hemelen, die nou eenmaal met een knobbel geboren zijn.

Toen Bart echter bekendmaakte wie dan wel de beste column had geschreven, stootte Abel, die naast Jason zat, zijn vriend aan: Jasons column had gewonnen. Jasons houding veranderde in een fractie van een seconde van recalcitrant en verveeld in verward en aandachtig.

Bart begon de column, genaamd ‘De Kus’, voor te lezen. Het ging erover dat Jason binnenkort een stuk moest opvoeren met zijn drama-klas. Hij zag behoorlijk op tegen de zoen-scène: hij moest een meisje zoenen voor een publiek, bestaande uit alle ouders van de kinderen. Ik kan mijn ouders al horen. Mam: ‘Wat een leuk meisje, hè, Jason?’ Pap: ‘Zo zo, je genoot er wel van, hè, jongen?’ Ook schreef Jason dat dit meisje er net íets te veel zin in leek te hebben, wat hem nog meer beangstigde. Hij liet weten dat hij er he-le-maal geen zin in had; al weken zat te stressen en af en toe wakker werd uit een nachtmerrie over natte zoenen.

Iedereen wilde nu natuurlijk graag weten over welk meisje dit verhaal ging. Jason bleef echter beleefd en liet niks los.

Madelief Wijdeveld (15),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (4), Hannah (6) en Roos (13). Zit in de vijfde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.