Veel van mijn familieleden zie ik slechts op feesten en partijen. Het is nog wel eens moeilijk om op een geschikt gespreksonderwerp te komen, als je elkaar maar zo weinig ziet. Gelukkig weten alle ooms en tantes hoe oud ik ben en in welke klas ik zit. Een vraag die ik vaak moet beantwoorden is: ‘En, weet je al wat je later wil gaan doen?’ Ja, dat weet ik: studeren.
Het is crisis bij ons. De geliefde ziet er even geen gat meer in. Het gebrek aan ontwikkeling van Yaël, de ernst van haar handicaps, dat alles maakt hem moedeloos. Het is voor het eerst dat ik hem zo somber zie.
Het leven voelt voor hem als een herhaling van zorgtaken, zonder horizon. Hij zegt het letterlijk: ‘Vannacht stond ik een poepluier te verschonen en over drie jaar sta ik ‘s nachts nog steeds poepluiers te verschonen. Twee jaar geleden liet Yaël eindeloos haar tol draaien, dat doet ze nu nog steeds en over twee jaar doet ze het nog. We kunnen nu nauwelijks ergens heen met haar en dat verandert ook niet.’
Het is crisis bij ons. De geliefde ziet er even geen gat meer in. Het gebrek aan ontwikkeling van Yaël, de ernst van haar handicaps, dat alles maakt hem moedeloos. Het is voor het eerst dat ik hem zo somber zie.
Het leven voelt voor hem als een herhaling van zorgtaken, zonder horizon. Hij zegt het letterlijk: ‘Vannacht stond ik een poepluier te verschonen en over drie jaar sta ik ‘s nachts nog steeds poepluiers te verschonen. Twee jaar geleden liet Yaël eindeloos haar tol draaien, dat doet ze nu nog steeds en over twee jaar doet ze het nog. We kunnen nu nauwelijks ergens heen met haar en dat verandert ook niet.’
Woensdag had ik een afspraak op school. Met directrice Astrid en met de psycholoog, bij wie onze 10-jarige pleegzoon Koekie wekelijks therapie heeft. Hoe moet het verder met Koekie op school, was het agendapunt. Want zijn schoolleven is een aaneenschakeling van incidenten, slechte resultaten en afspraken die niet nagekomen zijn of die niet werken.
Maar Koekie is nu eenmaal Koekie en die zorgt er altijd voor dat niets gaat zoals je verwacht dat het zal gaan. De extra dimensie die hij aan deze bijeenkomst toevoegde was een tekening. Die lag bij Astrid op het bureau en kwam na een tijdje ter sprake.
Ben ik een opfokouder? Mijn zoon hoeft daarover geen seconde te twijfelen. ‘Natuurlijk ben je dat!’ antwoordt hij uit de grond van zijn hart. Deze week heeft hij proefwerkweek en inderdaad weten we precies wanneer hij welk vak heeft. Dus als hij ’s avonds lekker achter de computer zit te kijken naar zes verschillende Amerikaanse honkbalwedstrijden en tegelijk een spelletje speelt op mijn iPhone, krijgt hij voortdurend bezorgde vragen van zowel zijn vader als moeder. Heb je wel genoeg gedaan? Moet je niet nog even je wiskunde doornemen? Zal ik je toch nog even overhoren?
Het is druk in de Amsterdam-Zuidse kinderschoenenwinkel. Voor de deur staat een hele rij bakfietsen en binnen wemelt het van de kinderen.
Ik besluit het er toch op te wagen. Het wordt al mooi weer en Yaël móét nieuwe zomerschoenen omdat haar voeten weer flink gegroeid zijn.
Het is druk in de Amsterdam-Zuidse kinderschoenenwinkel. Voor de deur staat een hele rij bakfietsen en binnen wemelt het van de kinderen.
Ik besluit het er toch op te wagen. Het wordt al mooi weer en Yaël móét nieuwe zomerschoenen omdat haar voeten weer flink gegroeid zijn.
‘Voel je je nu anders?’ vraag ik aan Koekie, onze pleegzoon die donderdag zijn 10e verjaardag vierde.
‘Nee,’ zegt hij.
‘Echt niet? Is er niks veranderd?’ vraag ik nog een keer voor alle zekerheid.
‘Nee, echt niet,’ zegt hij.
Bij mij thuis was het voorheen erg lastig om de kinderen op zondagmiddag mee te krijgen voor wandel- of fietstocht. “Blegh, ik houd niet van wandelen†of “fietsen is stom!â€, riepen ze dan. Maar nu is dat voorbij. We hebben namelijk een nieuwe familie hobby: schatzoeken!
‘Werken jullie volgens een bepaalde methode aan Yaëls ontwikkeling?’
De kinderpschychiater stelde een legitieme vraag: een beetje gehandicapt kind heeft een methode. Een methode die belooft dat het kind zich binnen zijn mogelijkheden optimaal zal ontwikkelen. Zo zijn er ouders die werken volgens de Floortime-methode, waarbij iedereen letterlijk op de vloer zit en ligt. Dan ken ik ouders die de Son Rise-methode omarmd hebben, ouders die helemaal into Feuerstein zijn, en kinderen die ‘ingetraind’ (zo heet dat echt!) worden volgens methodes met onheilspellende namen als PECS en TOTCOM.