Yaël was gisteren voor de vierde dag jarig. Ze is 6 jaar geworden. Vorige week had ze een partijtje met een jongetje uit haar klas, zaterdag kreeg ze cadeautjes van haar begeleidsters, zondag was de familie op bezoek en gisteren, op haar echte verjaardag, trakteerde ze op haar dagcentrum. Het leek wel een Marokkaanse trouwerij. Yaël genoot van alle aandacht en leek zich goed te realiseren dat alle drukte voor haar bedoeld was.
Mijn 5-jarige dochter en 6-jarige zoon zijn de laatste dagen helemaal ‘into insecten’. Met verhit hoofd en een verwilderde blik in de ogen sluipen ze door de tuin, speurend naar rupsen, pissebedden en oorwurmen, de glazen potten stevig tegen zich aangedrukt. Ik sla het tafereel grinnikend gade. Ze zijn er zo druk mee dat ze voor de verandering geen tijd hebben om elkaar de hersens in te slaan, of hun baby-broertje al pruttelend door de tuin te sleuren. Ze zijn schattig zo. Ik hoop dat ze altijd zo blijven.
Helaas is niet iedereen zo gecharmeerd van mijn kinderen en hun insecten.
Op dinsdagochtend als ik Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, op school aflever neemt juf Gonda ons even apart in de hoek van haar klaslokaal. Ze slaat haar arm om Koekie’s schouder, aait hem over zijn bol en drukt hem streng en liefdevol tegen zich aan.
De boodschap van juf Gonda is een dubbele. Hij heeft zich de vorige dag goed, bijna voorbeeldig, gedragen. En hij heeft weer niet willen leren. Als juf Gonda zaken uitlegt, droomt hij weg. Als hij zijn werk moet doen, droomt hij weg.
Even leek het vorig jaar op een gezinsdrama. De 83-jarige Ronnie J. had haar 47-jarige, zwaar gehandicapte dochter Do gedood en daarna geprobeerd zichzelf om te brengen. Maar waar in gezinsdrama’s meestal woede of schaamte de drijfveer is, werd al snel duidelijk dat Ronnie had gehandeld uit wanhoop en liefde.
Een telefoontje van MEE, de instantie “die bemiddelt naar de zorg toeâ€: of Ronnie het allemaal nog wel aankon, de zorg voor Do en of het niet beter was die zorg uit handen te geven.
Ik ben gisteravond teruggekomen van de veelbesproken Rome-reis, waar we al vanaf de eerste klas naar hebben uitgekeken. Ik zit op een lyceum, niet op een gymnasium. Het aantal leerlingen dat poogde een gymnasiumdiploma te behalen is sinds de eerste van zo’n twintig leerlingen per klas teruggedreven tot twintig in totaal, uit zeven klassen.
Een paar weken geleden, uit het niks, werd mijn vrouw er mee geconfronteerd. ‘Ik heb een injectie,’ zei Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. Dat leidde niet tot een goed gesprek over seks, maar wel tot een taalcorrectie van mijn vrouw. ‘Koekie,’ zei ze, ‘het is niet injectie, maar erectie.’
Woensdagmiddag haalde ik hem op bij de bus die zijn klas terugbracht van een driedaags schoolkamp op Texel. ‘Zorg er wel voor dat hij zich wast,’ gaf mijn vrouw me als opdracht mee. ‘Doe hem maar in bad.’
‘De markt betaalt niet voor zielig’ kopte NRC vorige week. Het artikel ging over de bezuinigingen op de sociale werkplaatsen. ‘Het wordt dramatisch,’ voorspelt Peter Quik, directeur van een sociale werkvoorziening in Eindhoven over de bezuinigingen.
‘Wil je een plakje worst?’ Dat vraagt de slager nooit aan mijn kinderen, want hij weet dat ze allebei vegetariër zijn. De aardappelboer informeert daarentegen regelmatig naar hun sportprestaties en bij Joop van de groente krijgen ze nog steeds een gratis banaan. ‘Kijk eens, hoe groot je daarmee wordt!’ wijst hij dan naar mijn 15-jarige zoon van 1.92 m. ‘Als baby at hij al mijn bananen.’
Voor moederdag had Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, een hart getekend en dat uitgeknipt. In het hart had hij de volgende tekst geschreven: ‘Je bend de beste moeder van het land, we lopen vaak hand in hand.’
‘Prachtig,’ zei ik, ‘en een taalfout kan iedereen maken.’
‘Weet je wat ik zo raar vind, mama?’ Mijn 6-jarige zoon zit tegenover me aan de eettafel en trekt met zijn tanden aan een taaie broodkorst. ‘Soms is de juf boos op mij. Dan zegt ze bijvoorbeeld: “En nu is het afgelopen, Sam! Je zit steeds maar door me heen te kletsen!†Dan denk ik dat ik straf krijg. Maar weet je wat… weet je wat er dan gebeurt? Ze doet weer heel aardig! Hoe kan dat nou? Is ze nu boos op mij, of niet?’