Een maand geleden waren de ouders van baby Storm uit Canada uitgebreid het nieuws. Ze hadden namelijk besloten om aan niemand te vertellen of Storm een jongetje of een meisje is. Om gezeur over roze of blauw te voorkomen. Ze zaten niet te wachten op vragen over het geslacht, verwachtingen over kledingkeuze en speelgoed. Die baby moet niet een hokje worden geplaatst, zo redeneerden ze. Storm moet de kans krijgen om zelf te ontdekken wie hij of zij is.
Een vriendin van mij heeft het altijd over ‘haar’ kinderen, niet alleen als ze haar eigen kinderen bedoelt maar ook als ze praat over haar stiefkinderen.
Dat lukt mij niet. Ik heb een tijdje geprobeerd om ‘drie’ te antwoorden als men mij vroeg hoeveel kinderen ik heb, maar dan zeg ik na een kleine stilte toch: ‘Twee van mijn man en een van ons samen.’ Waarom voel ik mij steeds genoodzaakt om dat te zeggen? Want ik zeg het ook als het er volstrekt niet toe doet; in gesprek met een taxichauffeur of een vreemde in de trein.
Het Plein in Den Haag stond vol mensen. Of moet ik zeggen ‘zat’? Ik geloof niet dat ik ooit zo veel rolstoelen bij elkaar gezien heb. Zo veel hulphonden ook. We waren hier samengekomen om te demonstreren tegen de afbraak van het persoonsgebonden budget. Ik was hier samen met vriendin F. en haar meervoudig gehandicapte dochter van 8. Yaël was niet mee: veel te druk voor haar.
Regelmatige lezers van deze stukjes verbazen zich wel eens over mijn wisselende gemoedstoestanden. De ene week ben ik ongekend optimistisch over de vorderingen en de toekomst van Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. De andere week bivakkeer ik op de bodem van het bestaan. Dan zit ik in zak en as en vraag ik me oprecht af of het allemaal ooit goed zal komen met hem.
Leerkrachten worden niet graag geobserveerd. Althans, dat geldt voor de meesten. Ze weten namelijk uit ervaring dat zo’n klassenbezoek, waarbij een collega, directeur of adviseur komt observeren, vaak vies tegenvalt. En met vies tegenvallen bedoel ik ‘onrustige kinderen, die niet doen wat ze moeten doen’. En onrustige kinderen betekent een onrustige juf of meester, en een les die niet goed uit de verf komt.
Leerkrachten worden niet graag geobserveerd. Althans, dat geldt voor de meesten. Ze weten namelijk uit ervaring dat zo’n klassenbezoek, waarbij een collega, directeur of adviseur komt observeren, vaak vies tegenvalt. En met vies tegenvallen bedoel ik ‘onrustige kinderen, die niet doen wat ze moeten doen’. En onrustige kinderen betekent een onrustige juf of meester, en een les die niet goed uit de verf komt.
Ik heb meerdere keren tegen mijn stiefkinderen gezegd dat we doordeweeks geen tv kijken bij het ontbijt. We zitten gewoon aan tafel en worstelen ons gezellig gezamenlijk door het eerste uur van de dag heen – we hebben allemaal een koude start.
Amsterdam, 10 januari 2014
Beste scholier,
We hebben elkaar al even gesproken, maar ik zet voor de zekerheid nog even op papier waaruit de zorg voor Yaël bestaat. De komende vier weken ga jij op vrijdagmiddag tussen halfvier en zes voor Yaël zorgen, in het kader van je maatschappelijke stage. Tot voor kort kwam er op vrijdag altijd een geweldige oud-kinderverpleegkundige. Echt een kei van een vrouw, betrokken en capabel. Yaël was dol op haar. We betaalden haar uit het persoonsgebonden budget. Maar goed, zij is dus wegbezuinigd.
Mijn vrouw was met haar dochter een week naar Portugal. Dat betekende dat ik voor het eerst in mijn leven alleen voor een kind moest zorgen. En dat was geen onverdeeld succes. Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, raakte al snel van streek. Hij miste Céline. De avonden waren drama’s. Hij wilde niet naar bed en als hij daar na een lange lijdensweg eenmaal inlag, dan was hij er ook binnen drie minuten weer uit. Stond hij huilend beneden in de kamer. ‘Ik ben bang, Frans,’ zei hij, terwijl de tranen rijkelijk vloeiden. ‘Er zijn allemaal geesten.’
‘Jullie haten me gewoon!’ De eerste keer dat mijn dochter dit riep, schrokken we enorm. Ik weet niet eens meer waarover het conflict ging, het kan een iPhone zijn geweest die ze niet kreeg, of een logeerpartijtje dat niet te combineren viel met de gezinsactiviteiten, maar het verbod viel duidelijk niet in goede aarde.