Iedere moeder is natuurlijk zuinig op haar kroost, maar ik ben zo mogelijk nog voorzichtiger met mijn stiefkroost. Vooral in de beginjaren vond ik het een enorme verantwoordelijkheid als ik met de kinderen op pad was. Van een wandeling naar de supermarkt, een middag aan zee inclusief de autorit tot en met skiën in Winterberg. Pas op, kijk uit, let op! Terwijl ik helemaal niet zo roeperig ben. Maar stel dat er wat met de kinderen zou gebeuren?
‘Iets doen voor een ander, is dat waardevol of kost het vooral tijd?’ Met die retorische vraag begon CDA-Kamerlid Sabine Uitslag haar column op de site Zorg en Welzijn. Ze keuvelde verder dat ze laatst in het weekend een ontbijtje klaarmaakte voor haarzelf en haar lief en zich toen afvroeg of ze aan het mantelzorgen was. Deze zondagse bespiegeling leidde weer tot de vraag wat dan eigenlijk mantelzorg was en wat normale zorg. Het opgeruimde gezicht van Uitslag lachte me toe van de foto naast de column.
‘Ik heb gehuild,’ zegt Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, als ik hem ophaal van de naschoolse opvang. ‘Vanmiddag op school. Toen ben ik op de wc gaan zitten.’
‘Waarom heb je gehuild jongen,’ vraag ik.
‘Omdat het mijn laatste dag op deze school was,’ zegt hij. ‘Daarom was ik verdrietig.’
‘Dat begrijp ik wel,’ zeg ik.
We waren nog nooit langer dan vijf dagen als gezin bij elkaar geweest en nu gingen we twee weken op vakantie. Kamperen in noord Engeland. Ik heb me later wel eens afgevraagd wat er mis was geweest met een huisje in een zonnig land…
De dagen waren nat en best koud en de nachten erg kort omdat iedereen om zes uur wakker werd in de tent. Van enige privacy was natuurlijk geen sprake. Om negen uur vielen mijn man en ik om van de slaap en was het te donker en te koud om nog fatsoenlijk buiten te zijn.
Nee, geen commentaar op het zogeheten bruine kabinet. Aan dat soort analogieën waag ik me niet. Al vrees ik wel voor de bezuinigingen die ons nog te wachten staan in de gezondheidszorg, maar daar is niets ‘bruins’ aan. Alhoewel, de kans bestaat dat Yaëls luiers binnenkort niet meer vergoed worden. En over die luiers wilde ik het even hebben. Of eigenlijk over de inhoud daarvan.
Het schooljaar loopt op zijn einde. En daarmee het verblijf van Koekie op de Oscar Carré School. Onze 10-jarige pleegzoon heeft er twee jaar doorgebracht. Tot groot genoegen van hemzelf. Vanwege de ronduit miserabele leerresultaten niet per se tot ons genoegen. Hij gaat er vast en zeker de recordboeken in als de leerling die het minste aantal toetsen heeft gemaakt. Pas afgelopen week kregen we voor het eerst dit schooljaar het heuglijke bericht dat hij, onder het toeziend oog van juf Gonda, een proefwerk tot een goed einde had gebracht. In etappes weliswaar, maar toch.
Het schooljaar loopt op zijn einde. En daarmee het verblijf van Koekie op de Oscar Carré School. Onze 10-jarige pleegzoon heeft er twee jaar doorgebracht. Tot groot genoegen van hemzelf. Vanwege de ronduit miserabele leerresultaten niet per se tot ons genoegen. Hij gaat er vast en zeker de recordboeken in als de leerling die het minste aantal toetsen heeft gemaakt. Pas afgelopen week kregen we voor het eerst dit schooljaar het heuglijke bericht dat hij, onder het toeziend oog van juf Gonda, een proefwerk tot een goed einde had gebracht. In etappes weliswaar, maar toch.
Stiefkinderen zijn raar omdat je geen enkele genetische band met ze hebt. Dat levert dus iets van een afstand op. Als ze zich maf gedragen, kan ik nog denken dat die kinderen rare ouders hebben en dat ze er ook niets aan kunnen doen. Als je eigen kind idioot doet, zegt dat in ieder geval over vijftig procent ook iets over jezelf en dat is lastiger. Want je ziet dingen terug van jezelf die je misschien moeilijk vindt of onwenselijk, en je vraagt je hardop af waarom je die eigenschappen doorgegeven hebt. Er loopt een draadje van jou naar je kind – of je nou wilt of niet.
‘Yaël is aan de beurt!’ klinkt de ferme stem van de kinderneurologe. We gaan met z’n drieën haar kamer in. Ik heb nog geprobeerd oppas voor Yaël te regelen, zodat we zonder haar konden gaan – ik probeer haar zo veel mogelijk uit het ziekenhuis te houden – maar dat is niet gelukt. En wij, Yaëls ouders, willen dit gesprek per se samen voeren. Dus zijn we met z’n drieën.
Vier ochtenden per week fiets ik rond achten met Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, naar school. Koekie’s ochtendhumeur is tegen de tijd dat we vertrekken redelijk bijgetrokken. Zeker sinds we een maand geleden gestopt zijn met tv-kijken. Nu komt hij meestal met een cd in zijn hand naar beneden; in het begin Ray Charles, nu zit hij in zijn Jeugd-van- Tegenwoordig-periode.
Omdat ik ’s ochtends op mijn best ben – ik heb eerder last van een avondhumeur – en omdat Koekie elke dag opnieuw graag naar school gaat, is het meestal een vrolijke fietstocht. Die duurt ruim tien minuten, dus hebben we de tijd voor een gesprek. Meestal gaat dat over zaken die Koekie van levensbelang vindt: auto’s, speelgoed, honden.