Soms voel ik mij het vijfde wiel aan de wagen, of beter: als een maffe minnaar in een huwelijk. Het huwelijk tussen mijn man en zijn kinderen bedoel ik. En ik figureer als de buitenvrouw die gewoon naast het huwelijk op de bank zit.
Ik heb al een paar jaar een merkwaardige fascinatie. Ik pak, als ik nieuwssites lees, altijd even de reaguursels mee. En dan het liefst de vetste reacties, afkomstig uit de onderste onderbuik. Ik kan het niet laten dagelijks even af te dalen in de obese ingewanden van de samenleving. Waar die fascinatie vandaan komt? Ik zou het niet weten.
Tijdens het eerste deel van onze vakantie in de Belgische kustplaats Blankenberge zei Koekie, onze 10-jarige pleegzoon: ‘Hier zou ik wel willen wonen.’ Hij had het een toptijd gevonden, ondanks het soms ronduit miserabele weer. Toen we afscheid namen van de eigenaresse van het hotel, was hij oprecht bedroefd. Hij had zich hier thuis gevoeld. Op het strand maakte hij iedere dag met het grootste gemak nieuwe vrienden en in het hotel was hij de enige die gebruik mocht maken van de privé-tuin. Hij gedroeg zich als een kind van de bazin. Dat gevoel was wederzijds; we hoefden voor zijn ontbijt, de liters warme chocomelk en de vele gekookte eieren, niet te betalen.
Als Geert Wilders kinderen had gehad, was hij dan minder radicaal geworden? Je zou het bijna gaan denken, als je de uitkomsten van het grote J/M Opvoedonderzoek 2011 ziet. Daar waar politici bij voortduring roepen dat de multiculturele samenleving is mislukt, erkennen ouders dat deze juist bepalend zal zijn voor het toekomstige geluk van hun kinderen.
Het is stil in huis. Het hoge hek naar de keuken staat open, het hek naar het washok ook, er staat nog een rest hete melk op het fornuis en ik zit met een onbewaakte kop koffie achter de computer. Ik geniet van de rust. Het hele huis voor mij alleen, even niemand om voor te zorgen en in de gaten te houden.
Op dinsdagochtend vijf over elf terwijl we onder de Eiffeltoren staan en Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, net op de foto is gegaan met een zwaarbewapende Franse militair, zegt mijn vrouw: ‘Je kunt nu Mohammed wel bellen.’
Het is een beetje D-day.
Een stiefgezin wordt niet geboren, het groeit geleidelijk. Al was ik voor mijn eerste ontmoeting met de kinderen stiknerveus en was het stiekem toch een soort geboorte. Ik stond thuis voor de spiegel en keek mezelf nog eens aan, in het besef dat er straks twee kinderen in mijn leven kwamen die niet meer weggingen. Geen pufcursus, geen verlof, geen geboortekaartjes. Gewoon een zondagmiddag in het park. We zouden wat lunchen en dan naar de film gaan.
Al wekenlang is het gaande. Bijna elke dag vraagt er wel iemand waar wij heen gaan met vakantie. En bijna elke dag steek ik hetzelfde verhaal af. ‘Wij gaan nergens heen. Ergens heen gaan is een beetje lastig voor ons, met Yaël. We willen in het najaar proberen twee nachtjes weg te gaan zonder Yaël en volgend voorjaar gaan we een weekje weg met mijn zusje en haar vriend, zodat die af en toe kunnen oppassen.’