Ai, alweer getagd. De eerste keer dat ik via Facebook te horen kreeg dat ik was getagd, schrok ik me dood. Het klinkt alsof je in je hart geraakt bent met een heel eng, scherp voorwerp. Maar het blijkt onschuldiger: mijn dochter heeft mij geïdentificeerd op  een foto die zij op haar Facebookpagina heeft gezet.
We zitten met z’n drieën op de bank bij vriendin K. Op tafel een grote pot thee en een schaal soesjes. F. heeft bij mij gegeten, nadat ik op de redactieborrel snel een glas bubbels gedronken heb. Daarna zijn we samen naar K. gereden. Het is halfnegen en ik heb al gewerkt, geborreld en gegeten. Strakke planning!
We zitten met z’n drieën op de bank bij vriendin K. Op tafel een grote pot thee en een schaal soesjes. F. heeft bij mij gegeten, nadat ik op de redactieborrel snel een glas bubbels gedronken heb. Daarna zijn we samen naar K. gereden. Het is halfnegen en ik heb al gewerkt, geborreld en gegeten. Strakke planning!
Voordat Koekie goedemorgen heeft gezegd of een hap van zijn boterham met kaas en tomaat heeft genomen, vraagt hij: ‘Wat zei juf Nancy gisteravond?’
Onze 10-jarige pleegzoon heeft zich duidelijk zorgen gemaakt. Zoals altijd als hij denkt of weet dat er misschien ergens over hem gepraat wordt. Per definitie betekent dat in zijn ogen: stront aan de knikker.
We hebben van begin af aan altijd alle kinderverjaardagen en andere feestelijkheden, zoals zwemdiploma’s en schoolvoorstellingen, gezamenlijk gevierd. Gewoon samen met papa, mama en hun aanhang omdat het dan om de kinderen draait en even niet om de grote mensen. Ik denk dat het goed geweest is dat we dat zo gedaan hebben – we doen het nog steeds -, maar het was wel effe wennen. Nuttig en stressvol.
‘Pas op jongens, er komt een stemmingswisseling aan!’ Deze zomer moest ik een ongekende dosis prednison tot me nemen om een slepende oogontsteking onder de knie te krijgen. Het is een paardenmiddel met een enorme hoeveelheid bijwerkingen, waarvan ik er eentje – die stemmingswisseling – dankbaar ge(mis)bruikt heb.
Op het moment dat ik dit schrijf wordt er in Den Haag gedemonstreerd tegen de bezuinigingen die de zwakke groepen raken, onder het motto ‘Stop de stapeling’. De bezuinigingen op het persoonsgebonden budget, de sociale werkplaatsen, de verlaging van de Wajong, de verhoging van de zorgpremie en het eigen risico, eigen bijdragen voor psychiatrische ziekten…
Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, houdt van rock-’n-roll. Voor Sinterklaas had hij Forever Rock ‘N’ Roll gekregen, een doosje met drie cd’s waarop 75 liedjes staan. Nu hij Ray Charles zo’n beetje kapotgedraaid heeft, is het enkel nog maar rock-’n-roll wat we horen vanuit zijn kamer. De ochtend begint dezer dagen altijd met At The Hop, een hit van Danny And The Juniors uit 1957. We horen hem dan meezingen.
‘Chronisch verdriet bij moeders van gehandicapte kinderen’ luidde de naam van het artikel. Het was een onderzoeksverslag uit het Tijdschrift voor orthopedagogiek, in een editie uit 2004 – het jaar waarin ik zwanger raakte van Yaël. Eén collega-moeder had het op ‘mijn’ epilepsieforum gezet, met de kanttekening dat er naar haar idee niet echt iets gedaan was met de uitkomsten.
Het is zondagavond. Morgen begint school weer na zes lange vakantieweken. Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, ligt in bed. Ik heb het boek waaruit ik hem ga voorlezen, in de aanslag. Voordat ik daarmee kan beginnen, zegt Koekie: ‘Frans, als het nou niet gaat op mijn nieuwe school, waar moet ik dan naartoe?’