‘Wat wil je later worden?’ Een vraag die ook in mijn klas gesteld werd en waar mijn klasgenootjes allemaal het antwoord op wisten: stewardess, dokter, juf, politieman, prinses – waarom toch nooit prins -, brandweerman, en veearts. Alle beroepen schalden door de klas. Oprecht verbaasd keek ik om me heen, mijn toekomstbeeld was van een ander niveau. Ik riep: ‘Moeder van een kind!’ Wellicht weinig ambitieus maar wel duidelijke taal. Ik riep overigens ‘een kind’ maar véél kinderen was mijn wens. Ik wilde een groot gezin.

Hartsvriendin Nel, soulmate sinds mijn 3e, moest nooit iets van kinderen hebben. Toen we als tieners voor ons wekelijkse shot wijnballen bij de drogisterij in de rij stonden en een klein kindje het waagde om voor te dringen, kneep ze die in zijn billetjes. En een lol dat ze had. Nee, voor Nel geen kinderen. Dat was overigens het enige waarover wij van mening verschilden.

Ik nam mijn toekomst serieus. Toen ik groot was, wilde ik dus snel aan kinderen ‘beginnen’. Na mijn studie en de start van het werkende leven was ik helemaal klaar voor dat grote gezin. Maar mijn lijf niet. Drie miskramen, een scheiding en weer een nieuw leven opbouwen volgden elkaar op. Een verdrietige maar ook bijzondere periode. Veel geleerd maar de kindjes bleven uit…

Ik nam rond mijn 35^e de beslissing tot mijn 37^e geduldig te wachten op mister right en als-ie zich dan nog niet gemeld zou hebben zou ik het moederschap alleen gaan doen. Niet-moeder worden was voor mij gewoon geen optie. En toen. Tijdens een fantastische verliefdheid, ik was 36, bleek er iets in mijn buik te zitten. En het wonder blééf zitten. Een gegeven dat ik na drie miskramen voor onmogelijk hield. In de zomer van 2003 werd Mirre geboren. Ik was nog net geen 37.

En mijn hartsvriendin? Die billenknijper die niets van kinderen moest hebben? Die heeft er ondertussen vier. Ja, vier. Ik één kind en Nel vier. Als je dat in de drogist voorspeld zou hebben, hadden we je hard uitgelachen. Vind ik het jammer? Ja, dat ‘grote gezin’ riep ik toch niet voor niets?

Maar de kunst is je levensloop te accepteren. Nog kunstiger is het die loop zelfs te koesteren. Want kennelijk moe(s)t je leven zo verlopen, anders liep het leven wel anders. Dat accepteren geeft heel veel rust.

Het is er dus bij één gebleven. Ik zal het verschil nooit weten, maar dat hoeft ook niet meer. Dit ene wondertje der natuur, het is meer dan genoeg om iedere dag gelukkig mee te zijn.

Mariëtte Fehmers
is 44 jaar en woont samen met haar dochter van 8 in Amsterdam. Ze is ex-presentatrice van SBS6 (Hart van NL, Verloskundigenpraktijk en Klussen en Wonen) en werkt tegenwoordig als ondernemer. Ze heeft MAD Company opgericht, een datingsite en community voor single parents. Dit is ontstaan vanuit ervaring want Mariette is nu zelf zeven jaar single mama. Haar persoonlijke ervaringen over, en de ups and  downs van het alleenstaand ouderschap zal Mariette in haar blog beschrijven.