Op donderdagavond ging Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, naar de kapper met Adil, onze 27-jarige schoonzoon. Het resultaat was, zacht gezegd, opzienbarend. Koekie zelf was er dolblij mee. Dit was hip, dit was cool, dit was heel erg nu. Op een van de zijkanten van zijn gemillimeterde hoofd was een soort bliksemflits geschoren. ‘Goed hè,’ zei hij enthousiast bij thuiskomst. ‘En geen hanenkam hè,’ zei hij triomfantelijk. Dat had hij eigenlijk gewild, maar dat stuitte op een verbod van mij omdat ik het te agressief vond.

De volgende dag op het schoolplein had Koekie binnen vijf minuten een nieuwe bijnaam te pakken: Mario Balotelli. Dat is de zwarte spits van het Italiaanse elftal die de vorige avond in de halve finale van het EK Voetbal met twee doelpunten Duitsland uitschakelde. Hij is een extravagante persoonlijkheid, zowel op als buiten het veld. Hij geldt als talentvol en onhandelbaar. Hij grossiert in gele en rode kaarten en voortdurend slaan zijn stoppen door. Laatst kwam hij nog in het nieuws omdat hij in zijn huurhuis vuurwerk had afgestoken, met een fikse brand tot gevolg. Een van zijn trainers zei ooit dat het onmogelijk was met hem te werken omdat hij maar één hersencel had. Dezer dagen is hij kaal met een dunne blonde hanenkam, want ook qua uiterlijk heeft hij de onbedwingbare behoefte om op te vallen.

Ik kon Koekie voordat school begon nog net kort uitleggen wie Balotelli was en dat hij zijn nieuwe bijnaam, zeker sinds gisteravond, maar als een compliment moest opvatten.

‘s Avonds deed ik me tegoed aan leedvermaak over de uitschakeling van de Duitsers. Ik ging van de ene Duitse sportsite naar de andere om te lezen wie nou precies modder naar wie gooide. Op de site van de hitserige schandaalkrant Bild trof ik een foto aan van Balotelli die een oudere blanke en zwaar ontroerde vrouw omhelsde.

Op zijn derde was de ziekelijke Mario door zijn naar Italië geïmmigreerde Ghanese ouders afgestaan voor adoptie. Hij kwam terecht bij de familie Balotelli. De vrouw die hij op de foto omhelsde was de 72-jarige Silvia. ‘Moeder, deze twee doelpunten heb ik gemaakt voor jou,’ zou hij volgens Bild tegen haar gezegd hebben. Ik las dat de gouden ketting die Mario altijd draagt een geschenk van haar is. Er staat, vrij vertaald, de volgende tekst op: ‘Professionalisme, inzet, bescheidenheid.’

‘Koekie, kom eens kijken naar deze foto,’ zei ik.

‘Oh,’ zei hij nadat ik hem het bijbehorende verhaal verteld had. Hij kreeg bijna dezelfde gelaatsuitdrukking als Silvia. Hij was ontroerd. Voor het eerst dacht ik een brok in zijn keel te horen. Hij zag, verbeeldde ik me, zichzelf. Ook weggedaan, ook een zwart kind, ook nieuwe blanke ouders op leeftijd. Opeens leek zijn toekomst open te liggen. Opeens leken alle hindernissen in zijn leven overkomelijk. Je kunt het dus maken, ook na een valse start. Mario Balotelli was het bewijs. Dat las hij allemaal in die foto. Dacht ik. Of hoopte ik.

‘Céline, kom kijken,’ riep hij naar mijn vrouw. Deze foto en het bijbehorende verhaal wilde hij zo snel mogelijk met iedereen delen.

Frans Lomans
Frans Lomans (56, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (53, artdirector van J/M en moeder van de 27-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.

KOEKIE & IK
Aangrijpend verhaal over het leven met een pleegzoon.
In de zomer van 2009 kwam Koekie, een Surinaamse jongen die net acht geworden was, terecht in Amsterdam Oud-Zuid bij Céline van Gennep en Frans Lomans. Koekie had al een bewogen leven achter de rug. In dit boek lees je wat Koekie allemaal meegemaakt had, over hoe Koekie veranderde en over hoe Koekies komst ook zijn bestaan en dat van zijn vrouw volstrekt op z’n kop zette. Het leven werd een achtbaan: van de hemel naar de hel en terug. Koekie & ik is een soms tragisch, maar vaak ook komisch verslag van de eerste jaren van Koekie bij zijn nieuwe gezin.