Van Spirit!, de club voor pleegzorg, kregen we een brief over hun samenwerking met tv-producent Talpa. Reden voor Spirit! om dit te doen, was het tekort aan pleegouders. In het door Talpa bedachte programma is er één pleegkind en drie pleegouders/gezinnen. Het kind brengt bij alle kandidaten een weekend door en kiest daarna zijn pleeggezin.’

Kortom, een wedstrijd. Een Voice of Holland, een Wie van de drie.
In de brief stelt Spirit! twee vragen aan ons. De eerste is of we overwegen een extra kind van 12 jaar of ouder in huis te nemen. De tweede vraag luidt: ‘Indien u een bijplaatsing overweegt van een pleegkind van 12 jaar of ouder zou u dan mee willen werken aan het tv-programma?’

De inkt van deze brief was nauwelijks opgedroogd of er ontstond een kamerbrede maatschappelijke discussie. Was dit wel verantwoord? Ging dit niet ten koste van het pleegkind? Mag je van zoiets een wedstrijd maken? Hoe zat het met de privacy van iedereen? Kortom, heel politiek correct Nederland hing in de gordijnen.

Mijn boosheid bleef binnen de perken. Ik had al een paar keer op mijn donder gekregen over dingen die ik in dit blog schreef. Daar moest ik aan denken. Ik moest ook denken aan het ongelooflijke gezeik dat we hadden gehad naar aanleiding van het boekje dat verschenen was over Koekie, onze inmiddels 11-jarige pleegzoon. De editie met een foto van hem op de voorkant mocht niet de boekhandel in. Er werd gedreigd met advocaten, ik werd behandeld als een crimineel.

Dat vond ik dan weer raar. Wel een tv-programma waar elke vorm van privacy aan iedere laars gelapt werd, maar niet een boekje over Koekie dat volgens mij een warm pleidooi was om te overwegen een pleegkind te nemen en waarin hij nauwelijks herkenbaar was, want ook die foto was hij inmiddels ontgroeid.

Nou ja, ik ben niet politiek correct van aard. Ik begrijp wat Talpa wil, namelijk torenhoge kijkcijfers. En ik begrijp ook wat Spirit! wil, namelijk duizenden pleegouders. Dat laatste wil ik ook. En zoals met bijna alles, vind ik ook in dit geval dat het doel de middelen heiligt.

Maar in dezen is het misschien het slimste om het oordeel te vragen van een kenner, van een echte ervaringsdeskundige. Koekie dus. Wat vindt hij ervan? Nadat ik hem het idee zo goed en zo kwaad mogelijk had uitgelegd, zei hij: ‘Dat vind ik heel goed. Zo kan het kind zelf kiezen.’
‘Dat heb jij nooit mogen doen,’ zei ik.
‘Nee,’ zei hij. ‘Maar dat had ik wel gewild.’
Hij vertelde het verhaal over een van zijn vorige pleeggezinnen. ‘Ik wist na een dag dat ze niet goed voor mij was. De vrouw deed heel aardig als er andere mensen bij waren, maar als ze alleen met mij was deed ze heel naar.’

‘Wanneer wist je dat Céline en ik oké waren als pleegouders?’ vraag ik hem, er maar even van uitgaand dat hij ons mag.
‘Snel, na een week,’ zegt hij.
‘Dus wij zeggen ja tegen dat tv-programma?’ vraag ik hem.
‘Ja, als kinderen zelf mogen kiezen is dat goed,’ zegt hij gedecideerd.

Snel daarna kregen we een tweede brief van Spirit! waarin het enthousiasme van de eerste brief ver te zoeken was. Dit was een terugtrekkende beweging. Het waren slechts ‘verkennende gesprekken’ geweest met Talpa, er zou ‘wellicht’ een tv-programma komen. Naar aanleiding van alle aandacht ‘gaan we opnieuw met Talpa in gesprek’.
Oh, by the way, als we er nog een pleegkind bij wilden dan konden we nog steeds bellen.

‘Kom ik op tv?’ vroeg Koekie naar aanleiding van ons gesprek.
‘Nou nee, ik denk het niet,’ zei ik.
Het zal er wel niet van komen, dat programma, is mijn voorzichtige conclusie.

PS: Koekie gaat nu op vakantie en dit blog ook

Frans Lomans
Frans Lomans (56, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (53, artdirector van J/M en moeder van de 27-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.

KOEKIE & IK
Aangrijpend verhaal over het leven met een pleegzoon.
In de zomer van 2009 kwam Koekie, een Surinaamse jongen die net acht geworden was, terecht in Amsterdam Oud-Zuid bij Céline van Gennep en Frans Lomans. Koekie had al een bewogen leven achter de rug. In dit boek lees je wat Koekie allemaal meegemaakt had, over hoe Koekie veranderde en over hoe Koekies komst ook zijn bestaan en dat van zijn vrouw volstrekt op z’n kop zette. Het leven werd een achtbaan: van de hemel naar de hel en terug. Koekie & ik is een soms tragisch, maar vaak ook komisch verslag van de eerste jaren van Koekie bij zijn nieuwe gezin.