Ik zie een foto op Facebook van mijn zoon waarop hij heel stoer een sigaret rookt. Mijn hart zinkt een halve meter. Ik wist wel dat hij rookte, en ik lig er inmiddels ook niet meer wakker van (tenminste niet iedere nacht), maar we hadden het hem nooit zien doen. Ons laatste taboe.

Hij heeft zeker een jaar voor ons verborgen weten te houden dat hij rookte. ‘Pappie en mammie hebben al die jaren zo goed voor mijn lichaam gezorgd,’ dacht hij waarschijnlijk, ‘Bij ieder kuchje hebben ze nachten bezorgd bij mijn bedje gezeten. Daarom heb ik liever niet dat ze weten dat ik me te pletter rook.’

Continue reading →

‘Jongens, we gaan voortaan weer samen eten,’ zeggen mijn vrouw en ik opgewekt tegen de kinderen. ‘We willen dat jullie vanavond om half zes aan tafel zitten.’
De kinderen grinniken alsof we gestoord zijn. Samen eten? Waar is dat voor nodig? Ze hebben toch een smartphone? Dat is al meer dan genoeg sociaal contact. Eten doen ze het liefst met een lepel in de ene hand, terwijl ze met de andere twaalf vriendinnen app’en dat ze aan het eten zijn. Liggend voor de tv, op hun eigen kamer.

Continue reading →

Toen onze kinderen de diagnose ADD en ADHD kregen, waren mijn vrouw en ik bezorgd en opgelucht tegelijk. Maar we voelden ons ook schuldig dat we het niet eerder hadden ontdekt.
De reactie van mijn ouders was heel anders.
‘Dat hebben ze niet van ons,’ zegt mijn moeder meteen. Ook mijn vader schudt zijn hoofd: ‘Dat soort aandoeningen komt aan mijn kant van de familie ook niet voor.’ Hij denkt even na. ‘Al was oom Julius wel wat sloom.’

Continue reading →