Waarom zijn er geen leuke, betaalbare kinderschoenen boven maat 36? Sommige vragen van ouders hebben ogenschijnlijk eeuwigheidswaarde. Deze hartenkreet stond in het allereerste redactioneel in de allereerste J/M, nu precies 15 jaar geleden.
Ik ben samen met een vriendin, Denise, op een feest in Amsterdam. Wanneer het rond half vier ’s nachts tegen z’n eind loopt, besluiten we nog even een praatje te maken met twee jongens, die we buiten zien staan. Het gezicht van de blonde bevalt mij namelijk wel en ik ben benieuwd of zijn karakter overeen zal stemmen met z’n uiterlijk.
Ik ben met Anna in haar favoriete café ‘The Minds’. Ze komt daar graag, omdat de sfeer er heel goed is en de mensen erg gezellig.
Onder tieners steekt een nieuwe rage de kop op: dubstep en drum ’n bass. Dit zijn twee nieuwe, vergelijkbare muziekgenres, die gekenmerkt worden door een snelle, steeds duidelijker hoorbare baslijn, een hoog tempo, een melodie bestaande uit elektronische tonen en het totale ontbreken van echte instrumenten.
Met mijn vriendinnen Sarah, Lilly en Kathy ben ik op Pinkpop. Dit festival kenmerkt zich door een grote verscheidenheid aan bezoekers.
Het is er erg vol, maar de sfeer is goed. Na een tijdje krijgen we gezelschap. Drie jongemannen van rond de 21 jaar en een meisje, dat ik rond de 19 schat, komen op ons af. Eén van de jongens probeert een gesprek met ons aan te knopen. Op normale doordeweekse dagen stellen mijn vriendinnen en ik ons over het algemeen behoorlijk gesloten op tegenover vreemden, maar omdat we op een festival zijn, maken we een uitzondering.
Twee weken geleden was ik op studiereis in Rome met alle gymnasiasten van de vijfde klas van het Montessori Lyceum. Helaas zat daar maar één echt goede vriendin bij: Marieke.
De rest van onze vriendinnen doet geen Latijn of Grieks en beschouwt die vakken als een afschuwelijke tijdverspilling.
Ik ben gisteravond teruggekomen van de veelbesproken Rome-reis, waar we al vanaf de eerste klas naar hebben uitgekeken. Ik zit op een lyceum, niet op een gymnasium. Het aantal leerlingen dat poogde een gymnasiumdiploma te behalen is sinds de eerste van zo’n twintig leerlingen per klas teruggedreven tot twintig in totaal, uit zeven klassen.
Veel van mijn familieleden zie ik slechts op feesten en partijen. Het is nog wel eens moeilijk om op een geschikt gespreksonderwerp te komen, als je elkaar maar zo weinig ziet. Gelukkig weten alle ooms en tantes hoe oud ik ben en in welke klas ik zit. Een vraag die ik vaak moet beantwoorden is: ‘En, weet je al wat je later wil gaan doen?’ Ja, dat weet ik: studeren.
Alle meisjes om me heen beginnen en stoppen aan de lopende band met diëten. De dunste stokjes uit de klas klagen dat ze een te dikke kont hebben, dat ze meer aan sport zouden moeten doen – wat overigens ook zo is: de meesten sporten namelijk helemaal nooit – dat ze gisteravond weer veel te veel hebben gegeten en dat ze van plan zijn om elke avond driehonderd sit-ups te gaan doen. Lichaam en gewicht zijn een veel voorkomend gespreksonderwerp onder tienermeisjes. En dat kan ik, omdat ik zelf een meisje ben, niet negeren.
In de studiezaal stappen twee meisjes op me af. Met één van hen, Kathy, heb ik drie jaar in de klas gezeten. Ze was altijd heel aardig en is dat bij mijn weten nog steeds. Helaas spreken we elkaar nu nauwelijks meer. Misschien is ze veranderd.