Eindelijk arriveren we in het huis van Claudia. Ze viert vandaag haar zestiende verjaardag. We zijn met een stuk of acht meisjes en het is heel gezellig. Na twee uur muurklimmen en een uur fietsen naar Abcoude zijn we behoorlijk moe en uitgehongerd.We hebben alleen nog maar taart gehad en dat was vanmiddag.
Voor Nederlands kregen we vorige week de opdracht om een column te schrijven. Eindelijk iets waar ik wat mee kon: columns hebben niet dezelfde naziregels als een wiskundige formule en laten dus ruimte voor creativiteit.
Hoe langer ik erover nadacht, hoe heerlijker ik deze schrijfopdracht begon te vinden; het onderwerp was naar vrije keus, er waren praktisch geen richtlijnen en de leraar zou de columns beoordelen op originaliteit, spelling en stijl.
Opschepperigheid is de onaantrekkelijkste eigenschap die een jongen kan bezitten. Jongens worden door mij überhaupt niet geacht om langer dan dertig seconden aan één stuk door te praten, en al helemaal niet als zij zelf het gespreksonderwerp menen te moeten zijn.
Opscheppen is niks. Het zijn woorden. Het is lucht. Iemand die veel opschept, bewijst niks over zichzelf, behalve dat hij goed is in opscheppen.
Reeds ruim een jaar – met tussenpozen, daar wil ik vanaf zijn – heb ik sjans met een jongen van gitaarles. Hij is pas mijn tweede aanbidder in mijn leven; de eerste was in groep vier van de basisschool en als ik hem nu tegenkom, mag ik blij zijn als hij überhaupt groet.
Onze rapporten zijn net binnen. Al bijna een week van tevoren hebben we onze nagels zitten afkluiven. Zou ik een voldoende hebben voor dat natuurkundeproefwerk waar iedereen zo zenuwachtig voor was? Zou Richard van Scheikunde het erg vinden dat ik elke les zat te kletsen? Heb ik een voldoende voor mijn werkhouding?
Afgelopen vakantie was de lay-out week van De Climax, onze schoolkrant: de week waarin alle stukken af moeten zijn, zodat ze tot één mooi uitziend geheel gemaakt kunnen worden.
Dit hele gebeuren vond plaats in Chris’ huis. Toen ik binnenkwam waren de andere lay-out’ers net midden in een verhitte discussie verwikkeld:
‘Ik vind gewoon dat je je haren niet kunt vergelijken met joden! Klaar!’ Janine, een meisje met een naar beneden aflopende bobline, voerde het hoogste woord.
‘Roos, dit is mÃjn bh en die vond ik op jouw bed!’ Met deze tekst kom ik de eetkamer binnen. De rest van mijn gezin zit te ontbijten en kijkt verstoord op.
‘Dan zal Emma er wel mee hebben gespeeld,’ probeert mijn vader me te sussen. Emma is mijn zusje van 4 en zij speelt nóóit met mijn spullen, dus antwoord ik sarcastisch: ‘Ja, vast.’
‘Mag ik hem dan even zien?’ sniert Roos.
‘Hij is van mij!’ verzeker ik haar.
Een tijdje geleden ben ik met twee vriendinnen naar een popfestival geweest.
Ik ging meer voor de gezelligheid mee dan voor de muziek: de enige artiesten die mij echt iets deden waren de jongens van De Jeugd Van Tegenwoordig. Het hoogtepunt van het festival was The Prodigy. Zij hebben ons de hele laatste avond (drieënhalf uur lang maar liefst) vermaakt op het grote podium. Iedereen die van enigszins lichtere muziek hield, werd gestald in tenten om daar Britse jongensbandjes te bewonderen die een half uurtje op aftands kleine podia mochten spelen.
Iedereen is uiteraard bekend met het verschijnsel: ruzie tussen zusjes. Dat wil namelijk nogal eens voorkomen.
Soms, niet heel vaak, maar af en toe, word ik zo moe van mijn zusje. De oudste van de drie wel te verstaan. Ze is net 13. Ik verkeer nu in de levensfase, waarin ik het grootste deel van mijn tijd niet thuis, maar op school of bij vriendinnen doorbreng, dus zo vaak lopen Roos en ik elkaar niet tegen het lijf. Als dit echter toch gebeurt – en dan net op een ongelukkig moment, waarop mijn humeur niet opperbest is en haar aderen net iets te vol met adrenaline zijn – dan kunnen onze gemoederen wel eens botsen.
Zo ook gisteren.
Na vier jaar middelbare school ben ik er eindelijk achter wat de eigenlijke reden is dat een aanzienlijk deel van mijn leeftijdsgenoten ‘uitgaat’. In het begin dacht ik dat ze het slechts deden om te kunnen opscheppen over hun nacht die ze ‘op het Leidse’ hadden doorgebracht. (Wat ze daar dan precies doen blijft in hun verhalen meestal vaag. Ze waren gewoon aan het ‘stappen’ en aan het ‘kroegen’.) Een andere reden die ik kon bedenken was dat ze van dansen hielden. Maar ook daarvoor hoef je niet straalbezopen door het centrum van Amsterdam te zwalken, vind ik; dansen kun je overal. En als je alcohol nodig hebt om überhaupt een beetje te kunnen dansen, ben je bij uitstek geen echte danser.