Pier is een van de beste vrienden van Koekie, onze 12-jarige pleegzoon. Het is een even merkwaardige als ontroerende band die deze twee hebben. Pier is de 80 al ruim gepasseerd en woont in een kamer in een verzorgingstehuis. Pier was ooit een geweldige psychiater, maar zijn verstandelijke vermogens laten hem de laatste jaren nogal in de steek. Zet Koekie en Pier samen en het zijn twee kinderen: vrolijk en ondeugend.
Het was een doorbraak voor Koekie, onze 12-jarige pleegzoon. In opgewonden staat meldde hij mijn vrouw: ‘Ik heb haar op mijn piemel!’ Later had hij het over ‘balhaar’, een woord dat hij in een rap had gehoord. Toen mijn vrouw het vertelde, moest ik denken aan een paar jaar geleden toen hij vanuit het bad mij opriep als getuige. ‘Frans, ik heb een injectie!’ Waarmee hij erectie bedoelde. Dat was een groot moment in zijn leven. Maar dit leek een nog grotere stap, een definitief afscheid van zijn kindertijd.
Mijn vrouw ging vorige week met een paar klassen van de school van Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, naar Artis. Tijdens die dag brak een van de kinderen zijn arm. Dat was, voor zover ik begreep, niet haar schuld.
‘Frans!’ zegt Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, verontwaardigd, ‘deze foto, kijk eens! Jij zit naast een vrouw zonder kleren aan!’
Op tafel liggen afdrukken van foto’s die horen bij een reportage die ik voor Panorama maakte. Daarvoor was ik drie dagen op Ibiza. Niet alleen was ik er getuige van hoe een pornofilm gemaakt werd, ik speelde er zelf ook nog een piepklein rolletje in.
Vorige week was ik voor mijn werk drie dagen weg. Dat betekende dus ook drie dagen zonder Koekie, onze 12-jarige pleegzoon. Ik miste hem. Wat ik ook miste, was het gesprek op school. Daarbij aanwezig waren zijn juf, zijn therapeut, de schoolarts, een schoolpedagoog en mijn vrouw. Hoe dan ook is Koekie voor alle betrokkenen een prestigieus project.
Ik lees Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, een stukje voor uit een artikel dat begin deze maand in NRC Handelsblad verscheen. ‘Veel slimme jongens blijven zitten omdat ze gehoorzaamheid en bravigheid missen.’
‘Je moet niet te goed worden, want dan krijg je kapsones,’ zegt Koekie, onze 12-jarige pleegzoon. Hij gebruikt deze zelf verzonnen wijsheid de laatste tijd wel vaker. Ik vind het een geweldige uitdrukking, maar tegelijkertijd maakt het glashelder duidelijk waar het bij hem aan schort.
Het is zaterdagochtend, 11.16 uur. Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, staat klaar. Knuppel in de hand, helm op, geconcentreerd. Zijn team, OVVO pupillen 2, staat met 2-1 achter tegen de Amsterdam Pirates. Het is de laatste inning van de honkbalwedstrijd, er zijn twee mensen uit, Mohamed staat op het derde honk. Een goede klap betekent minimaal een gelijkspel, misschien zelfs de kans op een overwinning. Ik wil heel graag dat hij hard raak slaat, want winst betekent dat Koekie’s team serieus meedoet in de strijd om de bovenste plaatsen.
Maandagavond zakt Koekie, onze pleegzoon, weg in een diepe crisis.
De dag ervoor is hij 12 geworden en een van de cadeaus is Voertuig op Water, een buitengewoon ingewikkelde constructie waar ik al hoofdpijn van krijg, alleen door er naar te kijken. Het moet uiteindelijk, als het goed in elkaar gezet is, kunnen rijden op water in plaats van benzine.
Het zou niet netjes zijn om uitgebreid te citeren uit de beschikking van de Rechtbank Amsterdam, waarin de moeder van Koekie, onze net 12 jaar geworden pleegzoon, uit het ouderlijk gezag ontheven wordt. Het was geen openbare zitting, de informatie is niet algemeen toegankelijk, er zitten passages in die te privé zijn. Zonder die beperkingen had ik hier het complete verhaal van de rechters afgedrukt, omdat het zo’n knap geformuleerd besluit is. Dat kan dus niet. U moet het doen met wat onbeholpen gedachtes van mij hierover.