Yaël drinkt altijd Albert Heijn-vruchtenmix. Ze drinkt vrijwel alleen maar Albert Heijn-vruchtenmix. Tussen de middag drinkt ze een bekertje melk en sinds kort drinkt ze bij het ontbijt een half bekertje thee, maar verder alleen maar Albert Heijn-vruchtenmix. Elke zaterdag koop ik drie flessen en als we een weekje weggaan, gaan er vier flessen mee in de koffer, verpakt in handdoeken.
Het was een engelachtige peuter, met lichtblond haar. Een schattig jongetje om te zien. Ik zal een jaar of 18, 19 geweest zijn en ik werkte bij wijze van vakantiebaantje in de gezinsverzorging. Die week moest ik elke dag naar het gezin met het gehandicapte jongetje. Hij zal een jaar of 3 geweest zijn en hij had een zeldzaam syndroom waarvan ik de naam vergeten ben.
Als je een gehandicapt kind hebt, heb je ook een gehandicapt huis. Ook wanneer Yaël er niet is, zijn haar beperkingen nog duidelijk zichtbaar. Dat begint al met de enorme driewieler-tandem voor de deur, die er ondanks de gezellige rode kleur heel erg uitziet als een hulpmiddel. Het gevaarte is voorzien van grote rugbeugels, gordels en speciale voetenbakjes om Yaël op haar plaats te houden, waardoor het er extra hulpmiddelig uitziet. Soms zie ik mensen stilstaan om de fiets te bestuderen.
Al bijna acht jaar heb ik een dochter met een verstandelijke beperking. Correctie: al vierenhalf jaar, want de diagnose ‘ernstig verstandelijk gehandicapt’ viel pas toen Yaël 3,5 was.
Yaëls leidsters hadden geen moederdagcadeau voor me geknutseld dit jaar. Vorig jaar nog wel. Toen kreeg ik een hart waarop een van de leidsters een gedichtje geschreven had. Iets met ‘mama, jij bent de allerliefste’. Yaël had er ook nog iets op gekrast. Op haar dagbesteding noemen ze dat krassen heel voortvarend tekenen: dan houdt een leidster haar hand vast en maakt ze samen met Yaël een kunstwerk. Ik heb hier thuis al een heel mapje vol en ik vind ze allemaal even mooi.
Soms wens ik iemand een gehandicapt kind toe. Ja, ik geef het onmiddellijk toe, dat is niet zo fraai van mij. Maar goed, elk mens heeft wel eens wat minder verheven gedachten, toch?
Ik ben niet zo ambitieus, geloof ik. Of nou ja, ik wil van alles in het leven, maar wat Yaël betreft heb ik eerlijk gezegd niet bepaald hoge doelen. Ik ben niet zo’n moeder die alles eruit wil halen wat erin zit. Ik ben niet eindeloos aan het oefenen en experimenteren en ik volg geen speciale methode. Eigenlijk doe ik maar wat, net als de meeste ouders.
Voor het eerst in bijna twee weken gaat Yaël weer met het busje naar haar dagbesteding. Ze heeft een flinke griep gehad, maar is inmiddels weer voldoende aangesterkt. Zenuwachtig staat ze voor haar fotobord te staren naar de foto van het busje en van haar klas. Op dat fotobord hangen gelamineerde foto’s met wat er gaat gebeuren en wie er zijn of langskomen. Dat geeft Yaël houvast.
‘Weet je zeker dat je het redt vandaag?’ vraagt Hanno. Hij heeft zijn jas al aan.
‘Ja, echt, ga maar naar je werk.’
‘Kom op, Yaël, nog een voetje, kom op! Je doet het héél goed! Je doet het zo goed! We zijn er bijna!’ We lopen hand in hand de trap op naar de poli kinderneurologie en ik sta Yaël weer eens als een dolle supporter aan te moedigen.