Het duurde een week voordat de roddel over mijn stukjes doorgesijpeld was van de vierde klas, via de derde, naar de tweede. Deze week staan daarom aan het begin van iedere les tweedeklassers aan mijn bureau. ‘Klopt het dat jij een blog over ons schrijft?’ ‘Ik schrijf stukjes over hoe het is om lerares te zijn, ja.’ Ogen worden groot, schouders gaan naar achteren, en dan komt steeds dezelfde vraag: ‘Mag dat zomaar?’
‘Je bent een bus,’ zegt collega Sep tegen me.
Ik ben een bus.
‘Ja, een buzz, ze praten allemaal over je.’
Ah. Toen ik een uur eerder Seps les binnengelopen was, was hij net bezig om met een vierde klas mijn blog te lezen, vanaf het vreselijk grote beamer-scherm. ‘Ze wilden weten of het niet verboden was, dat je over ze schrijft.’ Nu komt ook David erbij zitten. ‘Hé joh, schrijf jij een blog? Ik had net 4E, je bent de talk of the town. Maar ze zijn wel boos. Wist je dat? Dat ze boos zijn?’
‘Ik doe ook een stuk,’ brult Mart ineens dwars door mijn verhaal over leesstrategieën. ‘Ik speel namelijk klassiek piano. Ha! Had je niet gedacht, hè?’ Nee, dat had ik niet gedacht. Ik geloof het trouwens ook niet, zeg dat Mart zijn kop moet houden en geef hem even later, als dat niet lukt, een grote stapel strafwerk. Irritant pruttelt hij na, in de opening van de deur: ‘Maar ik moet nog oefenen voor vanavond.’
Thibeau zwaait met een cd‘tje als ik kom aanlopen. ‘Gelukt!’ zegt hij. ‘Klootzak,’ zegt Lars tegen Thibeau. En als ik mijn wenkbrauwen optrek snel daarachteraan: ‘Ja, ‘t is gelukt.’
Thibeau, Lars, Maurits en Lennard hebben me de hele week lastiggevallen met slappe smoezen, die mij ertoe moesten brengen om ze uitstel te verlenen voor hun filmproject. Mexicaanse griep, tennistoernooi en de obligate vastgelopen computer passeerden de revue. Ik hield mijn poot stijf en de inleverdatum ongewijzigd.
Eén voor één wens ik de kinderen van 3A een fijne vakantie en ‘veel plezier beneden’. Ze hebben keurig hun kerstdiner van appeltaart en loempia’s opgegeten (en, oké, af en toe iets uit het raam gegooid) en gaan nu dansen in de aula. Ze hebben hun mooiste kerstkleren aangetrokken. Onder Ashley’s strakke zilveren jurk tekenen zich onbarmhartig de groeven van een te strakke onderbroek af. Nina trekt nog snel een plakbandje van een kerstslinger, bevestigt daarmee het losgesprongen schouderbandje aan haar jurk en loopt dan met een grote glimlach de deur uit.
Als Laurens lacht, dan is het omdat mijn krijtje breekt. Of omdat ik naast mijn stoel ga zitten of spetter bij het praten. Verder lacht Laurens alleen met zijn vriend Hardwin, en soms naar de twee mooie meisjes voor hem. Schrijven doet hij nooit. Praten, tegen Hardwin, des te meer. Op zachte en diep brommende toon zodat ik niets versta van wat hij zegt. En nu staat hij onvoldoende. ‘Ik weet het niet meer,’ zegt zijn moeder aan de telefoon. Ik wel, denk ik.
Vandaag ‘hebben we project’. Alle leerlingen zullen in kleine groepen aan eigen klussen werken. Leen en ik doen drama, hoor ik als ik op school kom. Het duurt een uur voor onze groep compleet er is.
‘Ehm… Wiedervereinigung!’ Ik zoek naar een moeilijk woord voor mijn tweede klassers, die ik zojuist voor het eerst een woordenboek Duits-Nederlands in handen heb gegeven. ‘Zoek dat maar op! Het is een wedstrijd, wie het woord het eerste heeft gevonden.’ Activerende werkvorm, heet dat.
‘Ehm… Wiedervereinigung!’ Ik zoek naar een moeilijk woord voor mijn tweede klassers, die ik zojuist voor het eerst een woordenboek Duits-Nederlands in handen heb gegeven. ‘Zoek dat maar op! Het is een wedstrijd, wie het woord het eerste heeft gevonden.’ Activerende werkvorm, heet dat.
Wietse brengt zijn gezicht dichter naar het plattegrondje dat ik hem voorhoud als hij het lokaal binnenkomt. ‘Je nieuwe plek.’ Hij kan het niet lezen, want zijn haar hangt voor zijn gezicht. Hij steekt zijn neus tussen het haar door, tilt uiteindelijk een haarlok op en vindt zijn naam op de plattegrond. ‘Ja, jezus kut,’ zegt hij.