Op dinsdagmiddag gaat mijn telefoon. Zoon: Heb je wat te doen? Ik zit te werken, ik heb over een paar dagen examen en ik wil eigenlijk ook nog naar de sportschool. Maar de contacten met Zoon zijn schaars, dus ik vraag wat ik voor hem kan doen. Hij staat voor een meubelwinkel op een parkeerterrein met een bank, of ik hem met de auto kan ophalen. Ik stap in de auto en rijd voor. Daar staat Zoon met vriend Kenan, een van zijn vrienden met een strafblad langer dan een halve meter. Ik informeer waar die bank vandaan komt. Van die winkel achter ze natuurlijk. Er is een bonnetje. Kenan zegt: ‘Het is een geschenk weet je, een geschenk voor hem want hij is mijn trouwe vriend.’

Continue reading →

Helaas moet Zoon binnenkort voorkomen omdat hij dronken op de scooter heeft gereden. De reclasseerder komt langs om erover te praten. Zoon heeft pech, zegt hij, normaal wordt dit met een boete afgedaan. Maar als je een voorwaardelijke straf hebt, ligt dat anders.

Continue reading →

Na vijf dagen vakantie met Jongste dochter zijn we op zaterdag weer terug. Normaal moet Zoon dan werken als pizzakoerier en eet hij niet met ons mee. Hij sms’t echter: ‘Ik eet mee hoe laat’. Dat is fijn, we willen hem graag weer eens zien. Hij werpt zich nu eenmaal nooit op als uitzwaai- of ontvangstcomité. Hij heeft liever dat we af en toe verdwijnen en terugkomen zonder afscheid te nemen, thuis te verwelkomen of andere plichtplegingen.

Continue reading →

Foto: GPD

De tweede helft van Zoons propedeuse Accountancy is begonnen. De eerste helft hielpen we hem intensief bij de planning en bij het studeren. Deze keer is hij vast van plan ons te laten zien dat hij het zelf kan. Gelukkig voor hem deze keer geen Nederlands en Engels. Nu zijn er vooral vakken die volgens anderen lastig zijn, en volgens hem juist niet, zoals computerboekhouden en controlebeginselen. Hij volgt niet meer trouw alle lessen. We zien het aan en leveren geen commentaar, al is dat lastig. Hij moet ook de kans hebben om zelf uit te vinden wat voor hem werkt en wat niet.

Continue reading →

Zoon wordt 18 en nodigt wat vrienden uit voor het eten. Als wij thuiskomen van het boodschappen doen, zitten ze al onwennig rond de tafel. Ze vallen meteen aan op het stokbrood met knoflooksaus en zoon voorziet hun van drankjes: cola, bier en wodka. Water voor Daniël.

Daniël drinkt en blowt niet meer, sinds hij een paar weken geleden na veel drank agressief werd en drie dagen vast zat. Zijn vriendin Mariëtte doet met hem mee. Daniël en Mariëtte wonen bij Daniëls vader. Die heeft een Wajong-uitkering en een handeltje in brommers. Het is het enige huis waar dit groepje vaak komt. Ze mogen er blowen, hij helpt iedereen met hun scooters en houdt op zijn manier een oogje op hen.

Continue reading →

Na de havo wist Zoon niet wat verder te doen. Wat vond hij leuk? Niks eigenlijk, behalve zijn scooter, chillen en blowen. Maar hij wilde later wel veel geld verdienen. Qua studie leek bedrijfskunde hem acceptabel. Hij had immers vaak ideeën voor potentiële ondernemingen. Bij de bedrijven waar hij koerierde had hij altijd een mening hoe het beter kon. Bovendien had ik, zijn moeder, ook bedrijfskunde gestudeerd. Ik werk in een mooi kantoor, met leuke mensen en verdien goed. Dat leek hem ook wel wat. Tot zover de onderbouwing van zijn keuze.

Continue reading →

Dinsdagnacht is het dan toch weer raak. Om half drie gerommel beneden. Er staan wat scooterkappen in de gang en Zoon is weg en neemt zijn telefoon niet op. Om half vier nog meer lawaai. Zoon is aangeschoten, stoned en zit boven met vriend Allen aan de thee. Die kennen we nog van de basisschool. Sinds Allen op zijn 15e met onze auto ging joyriden durfde hij niet meer bij ons naar binnen, nu weer wel kennelijk. De jongens hebben samen een heel stel scooterkappen gekocht van een dealer, voor eigen gebruik, en de rest gaan ze verkopen. Ja, vast, bij de dealer om half vier ´s nachts… Uiteindelijk blijken ze van vriend Pascal gekocht te zijn. En ja, die zal ze wel gestolen hebben denken ze. Om half vijf wordt de hele handel weer opgehaald, wij willen geen gestolen spullen in huis.

Continue reading →

Dinsdagnacht is het dan toch weer raak. Om half drie gerommel beneden. Er staan wat scooterkappen in de gang en Zoon is weg en neemt zijn telefoon niet op. Om half vier nog meer lawaai. Zoon is aangeschoten, stoned en zit boven met vriend Allen aan de thee. Die kennen we nog van de basisschool. Sinds Allen op zijn 15e met onze auto ging joyriden durfde hij niet meer bij ons naar binnen, nu weer wel kennelijk. De jongens hebben samen een heel stel scooterkappen gekocht van een dealer, voor eigen gebruik, en de rest gaan ze verkopen. Ja, vast, bij de dealer om half vier ´s nachts… Uiteindelijk blijken ze van vriend Pascal gekocht te zijn. En ja, die zal ze wel gestolen hebben denken ze. Om half vijf wordt de hele handel weer opgehaald, wij willen geen gestolen spullen in huis.

Continue reading →

De familietherapie loopt ten einde. Gelukkig. Veel leverde dat niet op, hooguit het besef dat Zoon en wij het goed hebben samen en dat een buitenstaander daar weinig in kan betekenen.

De wachttijden in de gezondheidszorg zijn bekend. Toen de therapeut eindelijk aantrad was de ergste crisis dan ook al bezworen. De rechtszaak was achter de rug. Wij hadden afspraken met Zoon over zijn dagindeling en het belangrijkste: hij had zelf besloten zijn leven een andere wending te geven door een hbo-studie te gaan volgen.

Continue reading →

Na zes maanden rondhangen moest Zoon aan het begin van het eerste semester over naar een normaal ritme. Zuchtend maar trouw ging hij elke dag naar school en probeerde hij bij thuiskomst de stof door te nemen. De meeste dagen verliepen redelijk, al zat hij ´s avonds vaak aan zijn tax. Voor een school vond hij het nog relatief interessant. Aan zijn gespreksstof bij het eten merkten we welke onderwerpen hem interesseerden: businessplannen, de vier p´s van marketing en de rechtsvorm van een onderneming.

Continue reading →